Chapter 5
Obudziłam się, na początku byłam trochę zdezorientowana, dopiero po paru chwilach uświadomiłam sobie, że jestem u Brandona. Nie chciałam leżeć długo w łóżku więc wstałam, ubrałam się w ubrania te co wczoraj, gdy wzięłam telefon zauważyłam, że mam 5 nieodebranych połączeń. Nie chcę wracać od "domu" chcę wyjechać, jak najdalej stąd, nie chcę rodziny zastępczej, nie chcę takiego życia. Wyszłam z pokoju, zeszłam na dół, i od razu zobaczyłam mojego kolegę, w sumie nie wiem czy mogę nazwać go przyjacielem, sama nie wiem czy w ogóle chcę mieć taką osobę, która będzie wiedzieć o mnie wszystko. Uśmiechnęłam się do niego blado, a on od podszedł do mnie i przytulił
-Dzień dobry, i jak przemyślałaś wszystko? wracasz do domu? nie żebym cie wyrzucał bo bardzo lubię twoje towarzystwo, ale wiesz, jednak oni się martwią. -czemu mnie to rozśmieszyło?
-nie wracam do domu, to nie jest mój dom, ja już nie mam domu i w ogóle skąd ta pewność, ze się martwią? nie chce ich znać, nie chcę takiego życia chcę wrócić do tego co było. -powiedziałam szybko
-ale wiesz, że się nie da musisz żyć tym co jest teraz
-nie chcę i nic nie muszę, nie obchodzi mnie już nic, chcę iść gdzieś daleko -powiedziałam już ze łzami w oczach, nie chcę tu siedzieć, nie podoba mi się wyżalanie obcemu chłopakowi, już chciałam wychodzić, gdy Brandon chwycił mnie mocno za nadgarstek
-gdzie się wybierasz?-powiedział, a ja poczułam się strasznie dziwnie, nie wiem jak to opisać
-puść mnie to boli - na prawdę bolało
-przepraszam, po prostu widzę, że się gdzieś wybierasz a wiem że się zgubisz, stąd nie jest łatwo trafić do centrum, a i nie chcę żebyś sobie coś zrobiła.
-to może mnie zawieziesz?
-pewnie, tylko kluczyki wezmę, a ty wyjdź do samochodu -przynajmniej tyle
I jedziemy, do mojego "domu" nie wiem co mnie tam czeka, nie chcę tam wracać, ale muszę, wątpię w to że Will się martwi, przecież on mnie nie zna, może i chce poznać ale ja nie chcę aby to robił, ogólnie to strasznie dziwna sytuacja, tak nagle przeprowadzasz się do nowej rodziny, która do teraz żyła normalnym życiem, nigdy nie myślałam nad tym dlaczego oni w ogóle mnie do siebie przygarnęli, ponoć znali moją babcie, ale nie wiem sama, ja im tylko komplikuję życie, może mnie oddadzą? już mi wszystko jedno
-o czym myślisz?- z rozmyślań wyrwał mnie głos Brandona
-o wszystkim i o niczym, wiesz co, chciałabym wiedzieć, czemu ty się mną tak zajmujesz?- ciekawość zaczęła mnie zżerać, no bo to nie ma żadnego sensu
-po prostu zaintrygowałaś mnie wtedy w parku, poczułem, że nie mogę cie zostawić samej- posłał mi ciepły uśmiech, ja jemu też.
Gdy dojechaliśmy, nagle zaczęłam się denerwować, co ja im powiem? co jeżeli oni wezwali policje? nie nie nie.
-dobra to dzięki, nie wiem co mam ci powiedzieć na prawdę, po prostu bardzo ci dziękuję, teraz muszę iść pa, odezwij się czy coś- szybko rzuciłam do chłopaka i wyszłam. A on odjechał, nie wiem gdzie, nie interesuje mnie to.
Szybko podeszłam do drzwi kamienicy, weszłam, teraz stoję przed mieszkaniem i nie wiem co mam zrobić, wejść czy może uciec? nie dobra wchodzę, gdy nacisnęłam klamkę nie było już odwrotu, weszłam, zamknęłam za sobą drzwi, przeszłam dalej do kuchni gdzie wszyscy siedzieli i się zamartwiali, pierwszy podbiegł do mnie Alex rzucił się na mnie jak tygrys na ofiarę dosłownie i przytulił strasznie mocno, ledwo złapałam oddech.
-przepraszam, nigdy więcej tego nie rób, wiem, że to przeze mnie.
-to nie przez ciebie jeju nic się nie stało- wtuliłam się w niego mocno, po chwili wyswobodziłam się z uścisku wszyscy już się ustawili za Alexem, Emma szybko przytuliła mnie równie mocno jak mój przybrany brat, ale Will, Will patrzył na mnie wściekły
-gdzie byłaś? przeczesaliśmy całe miasto? czemu nie wróciłaś do domu? czy ty się dobrze czujesz? byliśmy bliscy zgłoszenia zaginięcia -powiedział jednym tchem wpatrując się we mnie.
-nie powinno cie obchodzić gdzie byłam, nie wróciłam do domu bo mi się tak podobało, i dziękuję, że pytasz czuję się bardzo dobrze! - wykrzyczałam mu prosto w twarz
-masz szlaban, do końca wakacji nigdzie nie wychodzisz, zrozumiałaś?
-wiesz co Will? gówno mi możesz zrobić, pierdoli mnie twój szlaban, nie jesteś moim ojcem, nie możesz mi rozkazywać- powiedziałam już naprawdę wściekła, nie znali mnie od tej strony, byli bardzo zaskoczeni moimi słowami.
-ty mała gówniaro, jestem twoim przybranym ojcem, mogę ci rozkazywać i traktować jak córkę bo twoi rodzice nie żyją! -musiał mi to wykrzyczeć w twarz? że nie żyją? musiał?! kurwa mać musiał?! stałam i wpatrywałam się w niego w osłupieniu, łzy cisnęły mi się do oczu, ale nie dam mu tej satysfakcji, nie będę płakać.
-nienawidzę cię! i gówno mi zrobisz gnojku! -wykrzyczałam, i szybko uciekłam do swojego pokoju, nie chcę go znać, jakim prawem on mi wszystko wypomina? jaki prawem on mi rozkazuje? nienawidzę go z całego serca.
Stoję roztrzęsiona na środku pokoju, co mam ze sobą zrobić? usiadłam pod ścianą i rozpłakałam się jak małe dziecko.
Po 3 godzinach płaczu, byłam już wykończona, muszę się wziąć w garść nie dam rady tak żyć, szybko wstałam, przetarłam łzy, poszłam do łazienki się ogarnąć bo wyglądam tragicznie. Gdy wyszłam szybko zrzuciłam z siebie wszystkie ubrania, założyłam nową bieliznę, a na nią założyłam czarny top, na który narzuciłam czerwoną flanelową koszule, a do tego zwykłe czarne spodnie z wysokim stanem. Gdy skończyłam, usłyszałam, że telefon dzwoni w mojej torebce szybko go stamtąd wydostałam i popatrzyłam na wyświetlacz na którym było napisane 'Brandon' odebrałam nad czym mam się zastanawiać?
-hej -powiedziałam sucho
-hej, co taka smutna? miałaś awanturę? spotkamy się?-on zadaje za dużo pytań na sekundę, zdecydowanie
-nie mogę wychodzić, zastanawiam się nad ucieczką, nie chcę już z nimi mieszkać.
-nie możesz uciec, gdzie pójdziesz, to znaczy jeżeli chcesz możesz zamieszkać u mnie ale czy ucieczka to dobra decyzja? -znowu te pytania
-nie mam zamiaru tu zostać, nic mnie tu nie trzyma- powiedziałam, jednocześnie wyciągając z szafy dużą sportową torbę
-jak chcesz możesz zamieszkać u mnie
-dziękuję, ale chyba nie skorzystam to za dużo chcę pobyć sama, teraz się pakuję wieczorem może ucieknę, na razie kończę pa.
Nie chcę u się zwalać na głowę, to wszystko dzieje się za szybko, muszę sobie wszystko poukładać.
Po pierwsze śmierć babci, przeprowadzka do Londynu, rodzina zastępcza, poznanie chłopaka, nocleg u niego, awantura i teraz ucieczka? ja nie wiem co ja robię sama się gubię. Nie chce tego, sama już nie wiem czego chcę, na pewno chcę sobie to poukładać, ale co tu jest do układania? już sama nie wiem w jakim ja świecie żyje, zabierzcie mnie stąd, proszę. Wstałam z podłogi, nie będę się pakować gdzie pójdę? schowałam torbę do szafy ponownie i położyłam się na łóżku tępo wgapiając się w sufit.
Gdy zobaczyłam że jest już godzina 23 postanowiłam się przejść na spacer, no siedzieć tu nie będę. Nie dam rady wyjść normalnie, drzwiami, więc muszę rzez okno, niby jest wysoko, ale mam rynnę, cóż na pocieszenie.
Nie boję się, najwyżej spadnę i się zabiję, dołączę do babci i rodziców, nawet mi się to podoba. Szybkim zwinnym ruchem wyskoczyłam przez okno i zjechałam po tej ledwo trzymającej się rynnie, aż dziwne, że jetem kiepska z wf.
Pobiegłam prosto, nie do parku tam może być Brandon a z nim nie chce mi się rozmawiać, jak na razie. Po raz pierwszy nie wzięłam torebki mam tylko telefon schowany w kieszeni, dziwne uczucie.
Szłam tak przez miasto chyba już godzinę, nie wiem gdzie jestem i szczerze nie zależy mi na powrocie do mieszkania, skręciłam w jakąś uliczkę, ciemną nie ma latarni, trudno, podoba mi się tu. Idąc tak przed siebie bez celu, zauważyłam chłopaka, opierał się o bramę i palił papierosa, wcześniej się nie bałam, ale teraz zaczęłam, zawszę boję się takich ludzi, nie mogłam zauważyć jak wygląda, jest strasznie ciemno. O nie zauważył mnie, zauważył że się mu przyglądam, co teraz? stoję jak wryta, przecież teraz nie zawrócę, dobra raz się żyje, 'pewnym' krokiem ruszyłam przed siebie, przechodząc obok niego, przeszedł przeze mnie dreszcz czułam jego wzrok na swoim ciele. Naglę się odezwał
-najpierw mi się przyglądasz a teraz idziesz cała roztrzęsiona, czy ja wyglądam na seryjnego morderce? -um, tak??
-do mnie mówisz?- w sumie do kogo skoro jesteśmy tu sami? czasami nie myślę.
-nie nie do tego krawężnika -powiedział śmiejąc się
-wiesz, może nie wyglądałbyś na mordercę gdyby była godzina 14, kto normalny chodzi po nocy ciemnymi uliczkami?
-o to samo mógłbym zapytać ciebie, lubię samotność a w dzień jej nie ma- trochę nas łączy.
-tak w ogóle to Allan jestem- powiedział podając mi rękę
-Amanda -uścisną moją dłoń
-no więc Amando, nie bój się tak, nie zabiję cię, nie jestem groźny- nie widziałam jego twarzy, ale wyczułam, że się uśmiechał
-powiedzmy, że ci wierzę -jestem nie ufna, zwłaszcza w takich sytuacjach
-już cię lubię. Chcesz zapalić?- naglę zapytał, miałam już kiedyś styczność z papierosami, ale z tym skończyłam.
-nie dziękuję, nie palę- nie chcę zaczynać, znowu, w sumie to mogliście odnieść wrażenie, że jestem grzeczną dziewczynką słuchającą rodziców, cóż kiedyś tak nie było, byłam bardzo zbuntowana w wieku 13 lat chyba, piłam, paliłam, zdarzyło się nawet że ćpałam, ale potem się zmieniłam, dla babci, teraz jej nie ma.
-grzeczna dziewczynka? nie wyglądasz.
-bo nie jestem, ale po prostu, nie pale tyle -nie będę mu się tłumaczyć
-dobra, dobra, najpierw się mnie boisz teraz na mnie warczysz
-nie jestem psem, żeby warczeć, po prostu ci odpowiadam
-wiesz co jak wtedy mówiłem że cię lubię to teraz zdecydowanie cie uwielbiam -miło.
-to fajnie -zerknęłam na telefon 3:21, super muszę się zmywać
-kurwa, muszę iść do domu- powiedziałam w sumie sama do siebie
-gdzie mieszkasz? może cię odprowadzę -powiedział Allan
-szczerze nie wiem nawet na jakiej ulicy znajduje się mój dom, wiem tylko, że koło parku.
-no to chodźmy do parku, ale od razu mówię że to strasznie daleko, jakim cudem tutaj dotarłaś?
-wyszłam z domu i poszłam jak najdalej -powiedziałam szybko
-widzę że nie lubisz swoich rodziców -popatrzył na mnie
-kocham swoich rodziców, tylko wiesz umarli jak miałam 4 lata -uśmiechnęłam się sztucznie, a chłopak wyglądał na bardzo zaskoczonego.
-nie wiedziałem, to z kim mieszkasz?
-z rodziną zastępczą, możemy o tym nie rozmawiać? -odpowiedziałam parząc mu prosto w oczy, które były na prawdę piękne, ciemno brązowe, prawie czarne.
Dalszą drogę spędziliśmy na gadaniu o jakichś bzdetach, Allan opowiadał mi o sobie, dowiedziałam się że ma 18 lat i że mieszka z rodzicami tutaj w Londynie. Dowiedziałam się też, że nie ma ciekawego życiorysu,miał konflikt z policją i tak dalej, ale nie wyglądał na takiego złego.nie naciskał na mnie tak jak Brandon, nie chciał koniecznie wszystkiego o mnie wiedzieć. Gdy dotarliśmy do parku, dałam mu swój numer, nie chcę tracić z nim kontaktu, ja na prawdę go polubiłam.
Teraz przede mną stoi wyzwanie, jak wspiąć się po tej rynnie? nie wiem, muszę poczekać aż Emma z Willem wyjdą do pracy, zerknęłam na zegarek 5:05 , chyba już wyszli, dobrze że ich nie spotkałam, zabili by mnie. Po cichu weszłam do mieszkania od razu kierując się w stronę mojego pokoju. Chyba na prawdę nikt nie zauważył mojego zniknięcia. Może pomyśleli ze śpię? nie obchodzi mnie to. Zamknęłam okno, ponieważ było otwarte, kto miał je niby zamknąć? Po wykonaniu tej czynność poszłam do łazienki się umyć, uwielbiam poranne prysznice.
Gdy już wyszłam, z łazienki po kąpieli , ubrałam bieliznę a na to szybko narzuciłam czarną, trochę prześwitującą koszulę bez rękawów i szorty z wysokim stanem do których ją włożyłam. Rozczesałam włosy i teraz siedzę sobie wygodnie na kanapie oglądając telewizję. W momencie gdy film się już kończył usłyszałam dźwięk przychodzącego sms. Szybko wstałam wzięłam telefon i zobaczyłam, że mam 3 nieodczytane wiadomości, dwie od Brandona i jeden od Allana, pierwsze odczytałam wiadomości od Brandona, jedna wyglądała tak:
"i jak tam? żyjesz?"
a druga tak:
"pobudka, spotkamy się?"
szybko wystukałam odpowiedź
"dziś nie jestem wykończona, nie spałam w nocy"
odpowiedź przyszła natychmiastowo:
"gdzie znowu byłaś?"
znowu te pytania
"poszłam na spacer, w sumie nie wiem, gdzie ale rano nowo poznany kolega mnie odprowadził"
nie wiem czy powinnam wspominać o Allanie, ale już za późno
"jaki kolega? mogłaś do mnie zadzwonić"
co mam odpisać?
"Allan Windy i nie nie mogłam zadzwonić nie będę ci się wiecznie zwalać na głowę"
jego odpowiedź mnie trochę zszokowała
"Jeżeli mówimy o tym samym Allanie Windy to kategorycznie zabraniam ci się z nim spotykać"
nienawidzę jak ktoś mi czegoś zabrania
"nie możesz mi niczego zabraniać"
odpowiedziałam i nie mam ochoty więcej z nim dzisiaj pisać, odczytałam smsa od Allana
"co robisz dzisiaj w nocy? chętnie powtórzę nasz spacer, jak samopoczucie?"
uśmiechnęłam się sama do siebie
"nic, ja też chętnie go powtórzę, nijak siedzę sama w domu, nie wiem gdzie wszyscy, chyba nie zauważyli mojego zniknięcia"
po jakichś 5 minutach przyszła odpowiedź
"oj to może spotkamy się teraz?"
niby miałam nie wychodzić z domu, ale poczułam, że chcę go zobaczyć.
"okej , tylko gdzie? wiesz gdzie koło parku jest taka wysoka, brązowa, chyba ledwo odnowiona kamienica?"
po paru chwilach przyszedł sms
"wiem, tam się spotkamy?"
szybko wystukałam
"tak bądź za jakieś 10 minut, muszę się wymknąć"
Szybko schowałam telefon do kieszeni i podeszłam do drzwi, otwierając je, wychyliłam głowę, na korytarzu pusto, więc po cichu zeszłam na dół, na dole też, gdzie Alex z Maxem? teraz w sumie mało mnie to obchodzi, szybko wybiegłam z mieszkania i po paru minutach byłam już na zewnątrz, gdzie czekał już na mnie Allan, uśmiechną się na mój widok. On na prawdę nie wygląda na złego człowieka.
-No cześć -powiedziałam uśmiechnięta
-no hej, to gdzie chcesz iść?
-wiesz przeprowadziłam się tu niedawno nie znam żadnych ciekawych miejsc, może ty mi coś pokarzesz? -chłopak nic nie powiedział, chwycił mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić, nie chciałam pytać gdzie, lubię zmierzać w nieznane
Podczas drogi trochę rozmawialiśmy, trochę się wygłupialiśmy. Szliśmy strasznie długo, byłam wykończona, ale było warto, dotarliśmy do lasu, przez który przeszliśmy i znaleźliśmy się na polanie, pełnej kwiatów. Od razu zakochałam się w tym miejscu, położyłam się na trawie i teraz było mi najlepiej wgapiałam się w niebo, to cudowne. Allan zrobił to samo i tak leżeliśmy bez słowa.
_______________________________
Nie spodziewałam się, że tak szybko napiszę, nowy rozdział, może zaczną pojawiać się częściej? nie wiem.
Przepraszam za wszelkie błędy, nie mam siły ich poprawiać.