piątek, 8 sierpnia 2014

Chapter 5


Chapter 5


Obudziłam się, na początku byłam trochę zdezorientowana, dopiero po paru chwilach uświadomiłam sobie, że jestem u Brandona. Nie chciałam leżeć długo w łóżku więc wstałam, ubrałam się w ubrania te co wczoraj, gdy wzięłam telefon zauważyłam, że mam 5 nieodebranych połączeń. Nie chcę wracać od "domu" chcę wyjechać, jak najdalej stąd, nie chcę rodziny zastępczej, nie chcę takiego życia. Wyszłam z pokoju, zeszłam na dół, i od razu zobaczyłam mojego kolegę, w sumie nie wiem czy mogę nazwać go przyjacielem, sama nie wiem czy w ogóle chcę mieć taką osobę, która będzie wiedzieć o mnie wszystko. Uśmiechnęłam się do niego blado, a on od podszedł do mnie i przytulił
-Dzień dobry, i jak przemyślałaś wszystko? wracasz do domu? nie żebym cie wyrzucał bo bardzo lubię twoje towarzystwo, ale wiesz, jednak oni się martwią. -czemu mnie to rozśmieszyło?
-nie wracam do domu, to nie jest mój dom, ja już nie mam domu i w ogóle skąd ta pewność, ze się martwią? nie chce ich znać, nie chcę takiego życia chcę wrócić do tego co było. -powiedziałam szybko
-ale wiesz, że się nie da musisz żyć tym co jest teraz
-nie chcę i nic nie muszę, nie obchodzi mnie już nic, chcę iść gdzieś daleko -powiedziałam już ze łzami w oczach, nie chcę tu siedzieć, nie podoba mi się wyżalanie obcemu chłopakowi, już chciałam wychodzić, gdy Brandon chwycił mnie mocno za nadgarstek
-gdzie się wybierasz?-powiedział, a ja poczułam się strasznie dziwnie, nie wiem jak to opisać
-puść mnie to boli - na prawdę bolało
-przepraszam, po prostu widzę, że się gdzieś wybierasz a wiem że się zgubisz, stąd nie jest łatwo trafić do centrum, a i nie chcę żebyś sobie coś zrobiła.
-to może mnie zawieziesz?
-pewnie, tylko kluczyki wezmę, a ty wyjdź do samochodu -przynajmniej tyle

I jedziemy, do mojego "domu" nie wiem co mnie tam czeka, nie chcę tam wracać, ale muszę, wątpię w to że Will się martwi, przecież on mnie nie zna, może i chce poznać ale ja nie chcę aby to robił, ogólnie to strasznie dziwna sytuacja, tak nagle przeprowadzasz się do nowej rodziny, która do teraz żyła normalnym życiem, nigdy nie myślałam nad tym dlaczego oni w ogóle mnie do siebie przygarnęli, ponoć znali moją babcie, ale nie wiem sama, ja im tylko komplikuję życie, może mnie oddadzą? już mi wszystko jedno
-o czym myślisz?- z rozmyślań wyrwał mnie głos Brandona
-o wszystkim i o niczym, wiesz co, chciałabym wiedzieć, czemu ty się mną tak zajmujesz?- ciekawość zaczęła mnie zżerać, no bo to nie ma żadnego sensu
-po prostu zaintrygowałaś mnie wtedy w parku, poczułem, że nie mogę cie zostawić samej- posłał mi ciepły uśmiech, ja jemu też.

Gdy dojechaliśmy, nagle zaczęłam się denerwować, co ja im powiem? co jeżeli oni wezwali policje? nie nie nie.
-dobra to dzięki, nie wiem co mam ci powiedzieć na prawdę, po prostu bardzo ci dziękuję, teraz muszę iść pa, odezwij się czy coś- szybko rzuciłam do chłopaka i wyszłam. A on odjechał, nie wiem gdzie, nie interesuje mnie to.

Szybko podeszłam do drzwi kamienicy, weszłam, teraz stoję przed mieszkaniem i nie wiem co mam zrobić, wejść czy może uciec? nie dobra wchodzę, gdy nacisnęłam klamkę nie było już odwrotu, weszłam, zamknęłam za sobą drzwi, przeszłam dalej do kuchni gdzie wszyscy siedzieli i się zamartwiali, pierwszy podbiegł do mnie Alex rzucił się na mnie jak tygrys na ofiarę dosłownie i przytulił strasznie mocno, ledwo złapałam oddech.
-przepraszam, nigdy więcej tego nie rób, wiem, że to przeze mnie.
-to nie przez ciebie jeju nic się nie stało- wtuliłam się w niego mocno, po chwili wyswobodziłam się z uścisku wszyscy już się ustawili za Alexem, Emma szybko przytuliła mnie równie mocno jak mój przybrany brat, ale Will, Will patrzył na mnie wściekły
-gdzie byłaś? przeczesaliśmy całe miasto? czemu nie wróciłaś do domu? czy ty się dobrze czujesz? byliśmy bliscy zgłoszenia zaginięcia -powiedział jednym tchem wpatrując się we mnie.
-nie powinno  cie obchodzić gdzie byłam, nie wróciłam do domu bo mi się tak podobało, i dziękuję, że pytasz czuję się bardzo dobrze! - wykrzyczałam mu prosto w twarz
-masz szlaban, do końca wakacji nigdzie nie wychodzisz, zrozumiałaś?
-wiesz co Will? gówno mi możesz zrobić, pierdoli mnie twój szlaban, nie jesteś moim ojcem, nie możesz mi rozkazywać- powiedziałam już naprawdę wściekła, nie znali mnie od tej strony, byli bardzo zaskoczeni moimi słowami.
-ty mała gówniaro, jestem twoim przybranym ojcem, mogę ci rozkazywać i traktować jak córkę bo twoi rodzice nie żyją! -musiał mi to wykrzyczeć w twarz? że nie żyją? musiał?! kurwa mać musiał?! stałam i wpatrywałam się w niego w osłupieniu, łzy cisnęły mi się do oczu, ale nie dam mu tej satysfakcji, nie będę płakać.
-nienawidzę cię! i gówno mi zrobisz gnojku! -wykrzyczałam, i szybko uciekłam do swojego pokoju, nie chcę go znać, jakim prawem on mi wszystko wypomina? jaki prawem on mi rozkazuje? nienawidzę go z całego serca.

Stoję roztrzęsiona na środku pokoju, co mam ze sobą zrobić? usiadłam pod ścianą i rozpłakałam się jak małe dziecko.

Po 3 godzinach płaczu, byłam już wykończona, muszę się wziąć w garść nie dam rady tak żyć, szybko wstałam, przetarłam łzy, poszłam do łazienki się ogarnąć bo wyglądam tragicznie. Gdy wyszłam szybko zrzuciłam z siebie wszystkie ubrania, założyłam nową bieliznę, a na nią założyłam czarny top, na który narzuciłam czerwoną flanelową koszule, a do tego zwykłe czarne spodnie z wysokim stanem. Gdy skończyłam, usłyszałam, że telefon dzwoni w mojej torebce szybko go stamtąd wydostałam i popatrzyłam na wyświetlacz na którym było napisane 'Brandon' odebrałam nad czym mam się zastanawiać?
-hej -powiedziałam sucho
-hej, co taka smutna? miałaś awanturę? spotkamy się?-on zadaje za dużo pytań na sekundę, zdecydowanie
-nie mogę wychodzić, zastanawiam się nad ucieczką, nie chcę już z nimi mieszkać.
-nie możesz uciec, gdzie pójdziesz, to znaczy jeżeli chcesz możesz zamieszkać u mnie ale czy ucieczka to dobra decyzja? -znowu te pytania
-nie mam zamiaru tu zostać, nic mnie tu nie trzyma- powiedziałam, jednocześnie wyciągając z szafy dużą sportową torbę
-jak chcesz możesz zamieszkać u mnie
-dziękuję, ale chyba nie skorzystam to za dużo chcę pobyć sama, teraz się pakuję wieczorem może ucieknę, na razie kończę pa.
Nie chcę u się zwalać na głowę, to wszystko dzieje się za szybko, muszę sobie wszystko poukładać.
Po pierwsze śmierć babci, przeprowadzka do Londynu, rodzina zastępcza, poznanie chłopaka, nocleg u niego, awantura i teraz ucieczka? ja nie wiem co ja robię sama się gubię. Nie chce tego, sama już nie wiem czego chcę, na pewno chcę sobie to poukładać, ale co tu jest do układania? już sama nie wiem w jakim ja świecie żyje, zabierzcie mnie stąd, proszę. Wstałam z podłogi, nie będę się pakować gdzie pójdę? schowałam torbę do szafy ponownie i położyłam się na łóżku tępo wgapiając się w sufit.

Gdy zobaczyłam że jest już godzina 23 postanowiłam się przejść na spacer, no siedzieć tu nie będę. Nie dam rady wyjść normalnie, drzwiami, więc muszę rzez okno, niby jest wysoko, ale mam rynnę, cóż na pocieszenie.
Nie boję się, najwyżej spadnę i się zabiję, dołączę do babci i rodziców, nawet mi się to podoba. Szybkim zwinnym ruchem wyskoczyłam przez okno i zjechałam po tej ledwo trzymającej się rynnie, aż dziwne, że jetem kiepska z wf.
Pobiegłam prosto, nie do parku tam może być Brandon a z nim nie chce mi się rozmawiać, jak na razie. Po raz pierwszy nie wzięłam torebki mam tylko telefon schowany w kieszeni, dziwne uczucie.

Szłam tak przez miasto chyba już godzinę, nie wiem gdzie jestem i szczerze nie zależy mi na powrocie do mieszkania, skręciłam w jakąś uliczkę, ciemną nie ma latarni, trudno, podoba mi się tu. Idąc tak przed siebie bez celu, zauważyłam chłopaka, opierał się o bramę i palił papierosa, wcześniej się nie bałam, ale teraz zaczęłam, zawszę boję się takich ludzi, nie mogłam zauważyć jak wygląda, jest strasznie ciemno. O nie zauważył mnie, zauważył że się mu przyglądam, co teraz? stoję jak wryta, przecież teraz nie zawrócę, dobra raz się żyje, 'pewnym' krokiem ruszyłam przed siebie, przechodząc obok niego, przeszedł przeze mnie dreszcz czułam jego wzrok na swoim ciele. Naglę się odezwał
-najpierw mi się przyglądasz a teraz idziesz cała roztrzęsiona, czy ja wyglądam na seryjnego morderce? -um, tak??
-do mnie mówisz?- w sumie do kogo skoro jesteśmy tu sami? czasami nie myślę.
-nie nie do tego krawężnika -powiedział śmiejąc się
-wiesz, może nie wyglądałbyś na mordercę gdyby była godzina 14, kto normalny chodzi po nocy ciemnymi uliczkami?
-o to samo mógłbym zapytać ciebie, lubię samotność a w dzień jej nie ma- trochę nas łączy.
-tak w ogóle to Allan jestem- powiedział podając mi rękę
-Amanda -uścisną moją dłoń
-no więc Amando, nie bój się tak, nie zabiję cię, nie jestem groźny- nie widziałam jego twarzy, ale wyczułam, że się uśmiechał
-powiedzmy, że ci wierzę -jestem nie ufna, zwłaszcza w takich sytuacjach
-już cię lubię. Chcesz zapalić?- naglę zapytał, miałam już kiedyś styczność z papierosami, ale z tym skończyłam.
-nie dziękuję, nie palę- nie chcę zaczynać, znowu, w sumie to mogliście odnieść wrażenie, że jestem grzeczną dziewczynką słuchającą rodziców, cóż kiedyś tak nie było, byłam bardzo zbuntowana w wieku 13 lat chyba, piłam, paliłam, zdarzyło się nawet że ćpałam, ale potem się zmieniłam, dla babci, teraz jej nie ma.
-grzeczna dziewczynka? nie wyglądasz.
-bo nie jestem, ale po prostu, nie pale tyle -nie będę mu się tłumaczyć
-dobra, dobra, najpierw się mnie boisz teraz na mnie warczysz
-nie jestem psem, żeby warczeć, po prostu ci odpowiadam
-wiesz co jak wtedy mówiłem że cię lubię to teraz zdecydowanie cie uwielbiam -miło.
-to fajnie -zerknęłam na telefon 3:21, super muszę się zmywać
-kurwa, muszę iść do domu- powiedziałam w sumie sama do siebie
-gdzie mieszkasz? może cię odprowadzę -powiedział Allan
-szczerze nie wiem nawet na jakiej ulicy znajduje się mój dom, wiem tylko, że koło parku.
-no to chodźmy do parku, ale od razu mówię że to strasznie daleko, jakim cudem tutaj dotarłaś?
-wyszłam z domu i poszłam jak najdalej -powiedziałam szybko
-widzę że nie lubisz swoich rodziców -popatrzył na mnie
-kocham swoich rodziców, tylko wiesz umarli jak miałam 4 lata -uśmiechnęłam się sztucznie, a chłopak wyglądał na bardzo zaskoczonego.
-nie wiedziałem, to z kim mieszkasz?
-z rodziną zastępczą, możemy o tym nie rozmawiać? -odpowiedziałam parząc mu prosto w oczy, które były na prawdę piękne, ciemno brązowe, prawie czarne.

Dalszą drogę spędziliśmy na gadaniu o jakichś bzdetach, Allan opowiadał mi o sobie, dowiedziałam się że ma 18 lat i że mieszka z rodzicami tutaj w Londynie. Dowiedziałam się też, że nie ma ciekawego życiorysu,miał konflikt z policją i tak dalej, ale nie wyglądał na takiego złego.nie naciskał na mnie tak jak Brandon, nie chciał koniecznie wszystkiego o mnie wiedzieć. Gdy dotarliśmy do parku, dałam mu swój numer, nie chcę tracić z nim kontaktu, ja na prawdę go polubiłam.

Teraz przede mną stoi wyzwanie, jak wspiąć się po tej rynnie? nie wiem, muszę poczekać aż Emma z Willem wyjdą do pracy, zerknęłam na zegarek 5:05 , chyba już wyszli, dobrze że ich nie spotkałam, 
zabili by mnie. Po cichu weszłam do mieszkania od razu kierując się w stronę mojego pokoju. Chyba na prawdę nikt nie zauważył mojego zniknięcia. Może pomyśleli ze śpię? nie obchodzi mnie to. Zamknęłam okno, ponieważ było otwarte, kto miał je niby zamknąć? Po wykonaniu tej czynność poszłam do łazienki się umyć, uwielbiam poranne prysznice. 

Gdy już wyszłam, z łazienki po kąpieli , ubrałam bieliznę a na to szybko narzuciłam czarną, trochę prześwitującą koszulę bez rękawów i szorty z wysokim stanem do których ją włożyłam. Rozczesałam włosy i teraz siedzę sobie wygodnie na kanapie oglądając telewizję. W momencie gdy film się już kończył usłyszałam dźwięk przychodzącego sms. Szybko wstałam wzięłam telefon i zobaczyłam, że mam 3 nieodczytane wiadomości, dwie od Brandona i jeden od Allana, pierwsze odczytałam wiadomości od Brandona, jedna wyglądała tak:

"i jak tam? żyjesz?"
a druga tak:
"pobudka, spotkamy się?"
szybko wystukałam odpowiedź
"dziś nie jestem wykończona, nie spałam w nocy"
odpowiedź przyszła natychmiastowo:
"gdzie znowu byłaś?"
znowu te pytania
"poszłam na spacer, w sumie nie wiem, gdzie ale rano nowo poznany kolega mnie odprowadził"
nie wiem czy powinnam wspominać o Allanie, ale już za późno
"jaki kolega? mogłaś do mnie zadzwonić"
co mam odpisać?
"Allan Windy i nie nie mogłam zadzwonić nie będę ci się wiecznie zwalać na głowę"
jego odpowiedź mnie trochę zszokowała
"Jeżeli mówimy o tym samym Allanie Windy to kategorycznie zabraniam ci się z nim spotykać"
nienawidzę jak ktoś mi czegoś zabrania
"nie możesz mi niczego zabraniać"
odpowiedziałam i nie mam ochoty więcej z nim dzisiaj pisać, odczytałam smsa od Allana
"co robisz dzisiaj w nocy? chętnie powtórzę nasz spacer, jak samopoczucie?"
uśmiechnęłam się sama do siebie
"nic, ja też chętnie go powtórzę, nijak siedzę sama w domu, nie wiem gdzie wszyscy, chyba nie zauważyli mojego zniknięcia"
po jakichś 5 minutach przyszła odpowiedź
"oj to może spotkamy się teraz?"
niby miałam nie wychodzić z domu, ale poczułam, że chcę go zobaczyć.
"okej , tylko gdzie? wiesz gdzie koło parku jest taka wysoka, brązowa, chyba ledwo odnowiona kamienica?"
po paru chwilach przyszedł sms
"wiem, tam się spotkamy?"
szybko wystukałam
"tak bądź za jakieś 10 minut, muszę się wymknąć"

Szybko schowałam telefon do kieszeni i podeszłam do drzwi, otwierając je, wychyliłam głowę, na korytarzu pusto, więc po cichu zeszłam na dół, na dole też, gdzie Alex z Maxem? teraz w sumie mało mnie to obchodzi, szybko wybiegłam z mieszkania i po paru minutach byłam już na zewnątrz, gdzie czekał już na mnie Allan, uśmiechną się na mój widok. On na prawdę nie wygląda na złego człowieka.
-No cześć -powiedziałam uśmiechnięta
-no hej, to gdzie chcesz iść?
-wiesz przeprowadziłam się tu niedawno nie znam żadnych ciekawych miejsc, może ty mi coś pokarzesz? -chłopak nic nie powiedział, chwycił mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić, nie chciałam pytać gdzie, lubię zmierzać w nieznane

Podczas drogi trochę rozmawialiśmy, trochę się wygłupialiśmy. Szliśmy strasznie długo, byłam wykończona, ale było warto, dotarliśmy do lasu, przez który przeszliśmy i znaleźliśmy się na polanie, pełnej kwiatów. Od razu zakochałam się w tym miejscu, położyłam się na trawie i teraz było mi najlepiej wgapiałam się w niebo, to cudowne. Allan zrobił to samo i tak leżeliśmy bez słowa.

_______________________________
Nie spodziewałam się, że tak szybko napiszę, nowy rozdział, może zaczną pojawiać się częściej? nie wiem.
Przepraszam za wszelkie błędy, nie mam siły ich poprawiać.

środa, 6 sierpnia 2014

Chapter 4


Chapter 4


Gdy się obudziłam, mój telefon leżał na mojej twarzy, pewnie zasnęłam wgapiając się w tego smsa, jest godzina 10:01, jakim cudem tak długo spałam? nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, więc szybkim ruchem wstałam z łóżka i udałam się w stronę łazienki, telefon zostawiając po drodze na biurku. Umyłam zęby, przeczesałam włosy, i stoję, wgapiam się w lustro, nie chcę tak wyglądać, nie chcę wiecznie wyglądać jak 7 nieszczęść, nienawidzę tego wiecznego zmęczenia, wiecznie podkrążonych oczu. Ale co mam zrobić? nic na to nie poradzę, wyglądam jak wyglądam i chyba będę wyglądać już tak na zawsze.

Wyszłam z łazienki, podeszłam do szafy i teraz najtrudniejsze w co się ubrać? widzę, że dziś jest strasznie gorąco, szczerze? nienawidzę takich dni, w końcu się zdecydowałam, wybrałam czarną spódniczkę i do tego zwykły szary top, który włożyłam do spódnicy założyłam skarpetki, a na nie czarne conversy i wyszłam z pokoju, w sumie sama nie wiem po co.
Ah no oczywiście zapomniałam opieprzyć Alexa za do, że dał Charliemu mój numer.
Szybkim krokiem podeszłam do drzwi jego pokoju i bez zastanowienia je otwarłam, mój starszy braciszek słodko spał, byłam tak wściekła, że nie obchodziło mnie to, że go obudzę, ściągnęłam z niego kołdrę,po czym wyjęłam poduszki spod jego głowy
-zwariowałaś?! śpię! co ty robisz? -jego mina była strasznie zabawna, wyglądał jak obrażony mały chłopiec.
-ja zwariowałam? tak, to oczywiste, to ja rozdaję twój numer telefonu pierwszej lepszej napotkanej na ulicy osobie! -powiedziałam wymachując rękami, sama nie wiem po co, to nie ma sensu
-i tylko dlatego przyszłaś tu i mnie obudziłaś? bo dałem Charliemu twój numer? -powiedział mierząc mnie wściekłym wzrokiem
-nic złego by w tym nie było, gdyby twój kolega nie wypisywał do mnie i nie zapraszał na randkę- skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej, oczekując odpowiedzi
-co ci poradzę, po to chciał numer, Charlie jest spoko nie rozumiem twojego problemu, a teraz daj mi spać- odpowiedział odwracając się do mnie tyłem, rzuciłam w niego poduszką i wyszłam trzaskając drzwiami.
Czemu oni nic nie rozumieją, czemu dla nich wszystko jest takie łatwe? nie chcę mieć chłopaka, miałam jednego i nieźle się na tym przejechałam, nigdy więcej. Bez zastanowienia, szybko wbiegłam do pokoju wzięłam telefon i torebkę, zbiegłam po schodach i nie mówiąc nic nikomu wyszłam, nie mam ochoty teraz z nimi siedzieć. Gdzie mam iść? do parku znowu? no chyba tylko to mi zostało, ale nie idę do tego ukrytego miejsca, po prostu usiądę na ławce.

Gdy już znalazłam się w parku, usiadłam, znalazłam wolne miejsce w cieniu, i co teraz? co mam robić? chcę wrócić do mojego starego domu, chcę tam po protu wrócić i wypłakać się w ramionach babci, nie mogę, czemu? dom pewnie jest już sprzedany, a najważniejszy problem to to, że babci nie ma. Tutaj nie mam się komu wygadać, nikogo nie znam, co mam może iść do Emmy lub Willa i im wszystko opowiedzieć, co czuję? ja ich prawie nie znam i nie za bardzo chcę poznawać. Podczas gdy ja tak siedziałam zapłakana na tej ławce, nawet nie zauważyłam, że ktoś się dosiadł
-i co tam? myślałem, że następnym razem gdy cię spotkam nie będziesz wyglądała tragicznie a tutaj takie zaskoczenie -szybko odwróciłam twarz w stronę nieznajomego, przetarłam oczy i kogo zobaczyłam? tego chłopaka w którego wpadłam wczoraj.
-możesz mi powiedzieć czego ode mnie chcesz? śledzisz mnie czy coś? kim ty w ogóle jesteś? po prostu się odwal-powiedziałam oburzona, no bo przepraszam bardzo ale czemu on za mną łazi? już wstawałam z ławki kiedy poczułam, że ktoś chwycił mnie za łokieć.
-usiądź, jestem Brandon, mam 19 lat i mieszkam w Londynie, gdy wczoraj spacerowałem po parku, wpadła we mnie zapłakana dziewczyna, tyle wiem, dzisiaj zupełnie przypadkiem znów cie spotkałem, uwierz mi nie było to zamierzone. Dlaczego się dosiadłem? bo zainteresowałaś mnie swoją osobą. -powiedział, patrząc mi prosto w oczy, i co mam odpowiedzieć, jestem zła, nie mam siły, usiadłam znowu na ławce, z rękoma skrzyżowanymi na klatce piersiowej.
- no to teraz powiedz mi skąd masz mój numer? - zapytałam, bo szczerze no kurde skąd mógł go mieć? nie wygląda na znajomego Alexa. Chłopak się tylko lekko uśmiechnął.
-tajemnica, teraz ty mi powiedz coś o sobie -powiedział jak gdyby nigdy nic, super, normalnie jakiś psychopata mnie prześladuje, skaczę z radości
-nie mam najmniejszej ochoty mówić ci czegokolwiek o sobie, nawet cie nie znam-odpowiedziałam, niech on sobie już idzie, błagam.
-wiem o tobie tyle, że jesteś Amanda Steele, no i mam twój numer, a chcę wiedzieć więcej na przykład, ile masz lat i skąd się tu przeprowadziłaś-a ja oniemiałam skąd on wiedział, że się przeprowadziłam? i co mam mu teraz tak po prostu wszystko opowiedzieć?
-mam 16 lat i przeprowadziłam się z daleka a teraz żegnaj Brandon- rzuciłam w jego stronę i szybkim krokiem zaczęłam się oddalać
-Amanda zaczekaj! przecież nic ci nie zrobię!- krzyczał, matko niech się odczepi. obróciłam się i stanęłam patrząc jak on do mnie podchodzi
- wiem że to dziwne, ale dzisiaj kiedy cię zobaczyłem, wyglądałaś na dziewczynę która nie ma najmniejszej ochoty być na tym świecie, a ja mimo tego, że cię nie znam, nie chciałbym byś coś sobie zrobiła i chciałbym odgonić od ciebie te wszystkie złe myśli które zgaduje że masz, bo co cie spotykam jesteś cała zapłakana - nie wiem, nie mam zielonego pojęcia czemu, nie znam go, po prostu pustka w moim sercu nagle dała o sobie znać i się rozpłakałam, na środku drogi przed obcym chłopakiem, a on? on  mnie przytulił, po prostu, nie odepchnęłam go, nie uciekłam, ktoś mnie w końcu przytulił.
-nie wiem czemu płaczesz, ale nie rób tego chodź ze mną, usiądźmy ja ci powiem wszystko o sobie, a ty mi powiesz co tylko zechcesz okej?  -przytaknęłam skinieniem głowy i wróciliśmy na ławkę, nie wiem czemu, ale czułam, że mogę mu zaufać.
- więc co mam ci powiedzieć? jak wiesz jestem Brandon, 19 lat, mieszkam tu sam moi rodzice wyjechali, przesyłają mi pieniądze i tak dalej, nie wiem co mam ci powiedzieć, bo niczym ciekawym w życiu się nie zajmuję. -powiedział jakby jednym tchem, i co teraz, czuję się strasznie niekomfortowo.
- no ale co ja mam ci o sobie opowiedzieć? moje życie nie jest w najmniejszym stopniu ciekawe, mam 16 lat, gdy miałam 4 lata moi rodzice zginęli w wypadku, z którego ja wyszłam bez najmniejszego zadrapania, pare tygodni temu umarła moja babcia, nie mam przyjaciół, nie mam nikogo, przeprowadziłam się tutaj bo w tym miejscu mieszka moja rodzina zastępcza, co ci mam jeszcze powiedzieć? -popatrzyłam na niego, a on na mnie, to takie dziwne uczucie, właśnie opowiedziałam całe swoje życie jednemu nieznajomemu chłopakowi. Chce już stąd iść. Nie chcę tutaj bezczynnie siedzieć.
-muszę iść do domu, moi niby rodzice będą się martwić, więc pa - już wstawałam gdy on wręczył mi do ręki karteczkę
-tutaj jest mój numer napisz, gdy będziesz chciała porozmawiać, nie myśl, że dam ci spokój- powiedział, a ja odeszłam, w sumie to Will z Emmą nie mają się jak martwić bo nie wiedzą o tym, że mnie nie ma są w pracy, ale właśnie która jest godzina?! pośpiesznie wyciągnęłam telefon z torby, i odblokowałam go aby sprawdzić, 18? już?! jakim cudem? 5 nieodebranych połączeń i 6 wiadomości błagam nie, wszystkie telefony były od Willa i Emmy, więc je szybko skasowałam, i połączyłam się z Willem, który odebrał natychmiast:
-gdzie jesteś Amando wracaj do domu! -powiedział zdenerwowanym tonem
-jestem w parku, trochę się zasiedziałam, już wracam
-przestań nam to robić, ciągle wychodzisz z domu bez słowa, będziemy musieli dać ci szlaban, nie może tak być -chyba się przesłyszałam, zakażą mi wychodzić z domu?! nie będę przecież tam z nimi siedzieć, zwariowali, są wakacje, nie mam zamiaru zanudzić się na śmierć
-skoro po powrocie mam zostać zamknięta, może nie powinnam wracać? -powiedziałam jednym tchem.
-nawet się nie waż! wracaj natychmiast do domu! -krzyczał, ale mnie to nie obchodziło, rozłączyłam się. Co teraz? nie mam gdzie iść. Musze się stąd szybko ulotnić bo przecież będą mnie szukać, a jak będę stała na środku parku to mnie bez problemu znajdą. Odwróciłam się, chłopaka już nie było, więc bez zastanowienia s
zybko pobiegłam jak najdalej, gdy wyszłam z parku, skręciłam w pierwszą lepszą drogę, w sumie teraz nie wiem gdzie jestem, Alex mnie tu nie zaprowadził, więc nie wiem, pójdę prosto, najwyżej się zgubię, nic wielkiego. 

Dotarłam, gdzieś nie wiem gdzie, wygląda mi to na lotnisko, wejdę i poczekam, przecież nic się nie stanie jak tam posiedzę. Gdy robiłam już krok do przodu aby zbliżyć się do głównego wejścia, w mojej torebce rozbrzmiał odgłos przychodzącego smsa, niech oni się odczepią to już siódmy sms, wyjęłam iphone'a z torby i szybko sprawdziłam wiadomości, nie były tylko od Willa i Emmy , był jeden od Alexa i Charliego, a najnowszy od Brandona, którego szybko odczytałam.

"czemu nie poszłaś w stronę domu? wiem gdzie znajduje się twój dom bo widziałem jak do niego szłaś, nie ważne, gdzie jesteś?"
 to przecież oczywiste, że wiedział gdzie mieszkam on wiedział wszystko
"może dlatego, że nie miałam ochoty do niego wracać, nie wiem chyba na lotnisku czy cokolwiek to jest, poszłam przed siebie jak najdalej od parku i domu"
szybko odpisałam i chyba po 30 sekundach przyszedł następny sms
"jadę po ciebie, robi się późno, może ci się coś stać, nie ruszaj się"
uśmiechnęłam się do siebie, czy on na prawdę myśli, że chcę aby tu przyjeżdżał?
"myślisz, że cie posłucham? nie wpadłeś na to, że może jestem tu bo chcę zostać SAMA a jeżeli nie znasz znaczenia tego słowa to sprawdź w słowniku"
no i super teraz muszę stąd odejść, wszystko znowu się psuje.
Przeszłam przez drogę udając się w stronę ławki, którą przyuważyłam niedaleko, nawet nie mam gdzie spędzić nocy, chcę do domu. Pojedyncze łzy zaczęły spływać po moim policzku, szybko je przetarłam gdy moim oczom ukazało się czarne terenowe BMW, o ruska mafia chce mnie porwać? jak miło. Gdy drzwi się otworzyły, okazało się, ze to nie żadna mafia tylko Brandon.
-po cholerę przyjechałeś, skoro napisałam ci, że chcę być sama? -krzyknęłam na niego
-nie wyglądasz na dziewczynę, która wie gdzie iść, wsiadaj i nie marudź- powiedział z uśmiechem wymalowanym na twarzy, co mam robić? wsiąść i pojechać z nim zapewne w bezpieczne miejsce czy może zostać tu i dalej nie wiedzieć co robić? zdecydowałam się na pierwszą opcję i wsiadłam do samochodu zamykając za sobą drzwi.Usadowiłam się wygodnie, auto ruszyło.
 już mi wszystko jedno gdzie jedziemy. wyciągnęłam telefon, chcę sprawdzić resztę wiadomości, kliknęłam na "Charlie" natychmiast wyświetliła mi się treść smsa

"Może jednak zmieniłaś zdanie i chcesz się spotkać? mogę cie oprowadzić czy coś, odpisz xx"
niech on przestanie z tym "xx" to irytujące, wystukałam odpowiedź
"wiesz, aktualnie nie mam ochoty na spotykanie się z kimkolwiek, ale jeżeli mnie najdzie to do ciebie napiszę, nie odpisuj:)"
kliknęłam wyślij i poszło, teraz przeczytam smsy od Willa i Emmy informowały tylko o ilości nieodebranych połączeń, za to wiadomość od Alexa mnie zaskoczyła

"Amanda proszę wracaj do domu, przepraszam powinienem się spytać o pozwolenie, czy mogę dać twój numer Charliemu, ale teraz to nie ważne, wiem że to przeze mnie wybiegłaś, wściekłaś się a teraz rodzice się zamartwiają, oni chcą dzwonić na policję, zadzwoń chociaż do mnie"
nie powiem poruszyło mnie to, kątem oka zauważyłam że mój "przyjaciel" jest bardzo zaciekawiony co jest napisane w tym smsie, ale co mnie to obchodzi, niech sobie patrzy.
-muszę do kogoś zadzwonić -rzuciłam, chcę zadzwonić do mojego "braciszka", mam nadzieję, że nie wygada nikomu.
Szybko kliknęłam "połącz" i po paru sygnałach usłyszałam, zdenerwowany głos Alexa
-Jezu Amanda gdzie jesteś, czemu nie odpisujesz, przepraszam za wszystko, wracaj do domu, nie chcę aby coś ci się przeze mnie stało
-nie martw się Alex nic mi nie jest, nie chcę teraz wracać, jestem bezpieczna, może jutro wrócę i nikomu nie mów o tym telefonie okej?
-czemu mam nie mówić wszyscy się zamartwiają! -krzyknął
-nie krzycz proszę cię, po prostu nikomu nie mów, pa - rozłączyłam się nie chce ciągnąć tej rozmowy.
Teraz popatrzyłam na Brandona który przygląda mi się ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy
- no co? -zapytałam
-nic zaraz będziemy, chcę coś wiedzieć czy ty uciekłaś z domu?
-nie, wyszłam i nie wróciłam, to zupełnie coś innego-powiedziałam wgapiając się w szybę
-ale mówiłaś że wracasz do mieszkania, więc czemu tego nie zrobiłaś?
-po prostu mam dość rozumiesz? ja chcę wrócić do mojego prawdziwego domu, nie do jakiegoś mieszkania mojej niby rodzinki, nie chcę z nimi mieszkać ja ich nawet nie znam i nie chcę poznać!- nawet nie zorientowałam się że krzyczę
-dobrze, rozumiem, jesteśmy na miejscu- i to miało mnie uspokoić? nie ważne rozglądnęłam się a moim oczom ukazał się ogromny piękny dom
-sam tu mieszkasz?- zapytałam, ten dom jest zdecydowanie za duży dla jednej osoby
-tak, niestety, wysiadaj i wchodź do środka zapraszam- uśmiechnął się do mnie, nie zaprzeczę miał piękny uśmiech na prawdę, nigdy takiego nie widziałam.
Gdy weszłam do środka dotarło do mnie, że jestem tu sama z chłopakiem którego poznałam pare godzin temu, to nie powinno się zdarzyć, co teraz?
-chodź zaprowadzę cię do pokoju gościnnego tam będziesz spała- powiedział i pociągną mnie za rękę jednocześnie, wyszliśmy po schodach następnie przeszliśmy na koniec korytarza i weszliśmy do jakiegoś pokoju
-tutaj będziesz spała, łazienka jest tam-palcem pokazał mi drzwi- a ja śpię obok, dobranoc- przytulił mnie i wyszedł, nie chciało mi się nic, nawet nie rozglądnęłam się po pokoju, od razu poszłam do łazienki, rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Puściłam wodę, która miała zmyć ze mnie wszystkie problemy.
Po skończonym prysznicu wytarłam się ręcznikiem i założyłam bieliznę. Nie mam w czym spać. Nie ważne będę spać tak jak stoję, więc w samych majtkach i biustonoszu wczołgałam się pod kołdrę ,nie będzie mi zimno noc jest ciepła. Byłam taka zmęczona, że nawet nie zauważyłam kiedy zasnęłam.

__________________________________
wiem, rozdział krótki i nie dopracowany, nie mam siły poprawiać błędów, przepraszam.
Musiałam coś dodać, chociażby byle co, bo obiecałam że będzie w weekend a jest wtorek no i trochę się spóźniłam, ale wszystko się przeciągnęło.
miłego dnia @97qrier