piątek, 8 sierpnia 2014

Chapter 5


Chapter 5


Obudziłam się, na początku byłam trochę zdezorientowana, dopiero po paru chwilach uświadomiłam sobie, że jestem u Brandona. Nie chciałam leżeć długo w łóżku więc wstałam, ubrałam się w ubrania te co wczoraj, gdy wzięłam telefon zauważyłam, że mam 5 nieodebranych połączeń. Nie chcę wracać od "domu" chcę wyjechać, jak najdalej stąd, nie chcę rodziny zastępczej, nie chcę takiego życia. Wyszłam z pokoju, zeszłam na dół, i od razu zobaczyłam mojego kolegę, w sumie nie wiem czy mogę nazwać go przyjacielem, sama nie wiem czy w ogóle chcę mieć taką osobę, która będzie wiedzieć o mnie wszystko. Uśmiechnęłam się do niego blado, a on od podszedł do mnie i przytulił
-Dzień dobry, i jak przemyślałaś wszystko? wracasz do domu? nie żebym cie wyrzucał bo bardzo lubię twoje towarzystwo, ale wiesz, jednak oni się martwią. -czemu mnie to rozśmieszyło?
-nie wracam do domu, to nie jest mój dom, ja już nie mam domu i w ogóle skąd ta pewność, ze się martwią? nie chce ich znać, nie chcę takiego życia chcę wrócić do tego co było. -powiedziałam szybko
-ale wiesz, że się nie da musisz żyć tym co jest teraz
-nie chcę i nic nie muszę, nie obchodzi mnie już nic, chcę iść gdzieś daleko -powiedziałam już ze łzami w oczach, nie chcę tu siedzieć, nie podoba mi się wyżalanie obcemu chłopakowi, już chciałam wychodzić, gdy Brandon chwycił mnie mocno za nadgarstek
-gdzie się wybierasz?-powiedział, a ja poczułam się strasznie dziwnie, nie wiem jak to opisać
-puść mnie to boli - na prawdę bolało
-przepraszam, po prostu widzę, że się gdzieś wybierasz a wiem że się zgubisz, stąd nie jest łatwo trafić do centrum, a i nie chcę żebyś sobie coś zrobiła.
-to może mnie zawieziesz?
-pewnie, tylko kluczyki wezmę, a ty wyjdź do samochodu -przynajmniej tyle

I jedziemy, do mojego "domu" nie wiem co mnie tam czeka, nie chcę tam wracać, ale muszę, wątpię w to że Will się martwi, przecież on mnie nie zna, może i chce poznać ale ja nie chcę aby to robił, ogólnie to strasznie dziwna sytuacja, tak nagle przeprowadzasz się do nowej rodziny, która do teraz żyła normalnym życiem, nigdy nie myślałam nad tym dlaczego oni w ogóle mnie do siebie przygarnęli, ponoć znali moją babcie, ale nie wiem sama, ja im tylko komplikuję życie, może mnie oddadzą? już mi wszystko jedno
-o czym myślisz?- z rozmyślań wyrwał mnie głos Brandona
-o wszystkim i o niczym, wiesz co, chciałabym wiedzieć, czemu ty się mną tak zajmujesz?- ciekawość zaczęła mnie zżerać, no bo to nie ma żadnego sensu
-po prostu zaintrygowałaś mnie wtedy w parku, poczułem, że nie mogę cie zostawić samej- posłał mi ciepły uśmiech, ja jemu też.

Gdy dojechaliśmy, nagle zaczęłam się denerwować, co ja im powiem? co jeżeli oni wezwali policje? nie nie nie.
-dobra to dzięki, nie wiem co mam ci powiedzieć na prawdę, po prostu bardzo ci dziękuję, teraz muszę iść pa, odezwij się czy coś- szybko rzuciłam do chłopaka i wyszłam. A on odjechał, nie wiem gdzie, nie interesuje mnie to.

Szybko podeszłam do drzwi kamienicy, weszłam, teraz stoję przed mieszkaniem i nie wiem co mam zrobić, wejść czy może uciec? nie dobra wchodzę, gdy nacisnęłam klamkę nie było już odwrotu, weszłam, zamknęłam za sobą drzwi, przeszłam dalej do kuchni gdzie wszyscy siedzieli i się zamartwiali, pierwszy podbiegł do mnie Alex rzucił się na mnie jak tygrys na ofiarę dosłownie i przytulił strasznie mocno, ledwo złapałam oddech.
-przepraszam, nigdy więcej tego nie rób, wiem, że to przeze mnie.
-to nie przez ciebie jeju nic się nie stało- wtuliłam się w niego mocno, po chwili wyswobodziłam się z uścisku wszyscy już się ustawili za Alexem, Emma szybko przytuliła mnie równie mocno jak mój przybrany brat, ale Will, Will patrzył na mnie wściekły
-gdzie byłaś? przeczesaliśmy całe miasto? czemu nie wróciłaś do domu? czy ty się dobrze czujesz? byliśmy bliscy zgłoszenia zaginięcia -powiedział jednym tchem wpatrując się we mnie.
-nie powinno  cie obchodzić gdzie byłam, nie wróciłam do domu bo mi się tak podobało, i dziękuję, że pytasz czuję się bardzo dobrze! - wykrzyczałam mu prosto w twarz
-masz szlaban, do końca wakacji nigdzie nie wychodzisz, zrozumiałaś?
-wiesz co Will? gówno mi możesz zrobić, pierdoli mnie twój szlaban, nie jesteś moim ojcem, nie możesz mi rozkazywać- powiedziałam już naprawdę wściekła, nie znali mnie od tej strony, byli bardzo zaskoczeni moimi słowami.
-ty mała gówniaro, jestem twoim przybranym ojcem, mogę ci rozkazywać i traktować jak córkę bo twoi rodzice nie żyją! -musiał mi to wykrzyczeć w twarz? że nie żyją? musiał?! kurwa mać musiał?! stałam i wpatrywałam się w niego w osłupieniu, łzy cisnęły mi się do oczu, ale nie dam mu tej satysfakcji, nie będę płakać.
-nienawidzę cię! i gówno mi zrobisz gnojku! -wykrzyczałam, i szybko uciekłam do swojego pokoju, nie chcę go znać, jakim prawem on mi wszystko wypomina? jaki prawem on mi rozkazuje? nienawidzę go z całego serca.

Stoję roztrzęsiona na środku pokoju, co mam ze sobą zrobić? usiadłam pod ścianą i rozpłakałam się jak małe dziecko.

Po 3 godzinach płaczu, byłam już wykończona, muszę się wziąć w garść nie dam rady tak żyć, szybko wstałam, przetarłam łzy, poszłam do łazienki się ogarnąć bo wyglądam tragicznie. Gdy wyszłam szybko zrzuciłam z siebie wszystkie ubrania, założyłam nową bieliznę, a na nią założyłam czarny top, na który narzuciłam czerwoną flanelową koszule, a do tego zwykłe czarne spodnie z wysokim stanem. Gdy skończyłam, usłyszałam, że telefon dzwoni w mojej torebce szybko go stamtąd wydostałam i popatrzyłam na wyświetlacz na którym było napisane 'Brandon' odebrałam nad czym mam się zastanawiać?
-hej -powiedziałam sucho
-hej, co taka smutna? miałaś awanturę? spotkamy się?-on zadaje za dużo pytań na sekundę, zdecydowanie
-nie mogę wychodzić, zastanawiam się nad ucieczką, nie chcę już z nimi mieszkać.
-nie możesz uciec, gdzie pójdziesz, to znaczy jeżeli chcesz możesz zamieszkać u mnie ale czy ucieczka to dobra decyzja? -znowu te pytania
-nie mam zamiaru tu zostać, nic mnie tu nie trzyma- powiedziałam, jednocześnie wyciągając z szafy dużą sportową torbę
-jak chcesz możesz zamieszkać u mnie
-dziękuję, ale chyba nie skorzystam to za dużo chcę pobyć sama, teraz się pakuję wieczorem może ucieknę, na razie kończę pa.
Nie chcę u się zwalać na głowę, to wszystko dzieje się za szybko, muszę sobie wszystko poukładać.
Po pierwsze śmierć babci, przeprowadzka do Londynu, rodzina zastępcza, poznanie chłopaka, nocleg u niego, awantura i teraz ucieczka? ja nie wiem co ja robię sama się gubię. Nie chce tego, sama już nie wiem czego chcę, na pewno chcę sobie to poukładać, ale co tu jest do układania? już sama nie wiem w jakim ja świecie żyje, zabierzcie mnie stąd, proszę. Wstałam z podłogi, nie będę się pakować gdzie pójdę? schowałam torbę do szafy ponownie i położyłam się na łóżku tępo wgapiając się w sufit.

Gdy zobaczyłam że jest już godzina 23 postanowiłam się przejść na spacer, no siedzieć tu nie będę. Nie dam rady wyjść normalnie, drzwiami, więc muszę rzez okno, niby jest wysoko, ale mam rynnę, cóż na pocieszenie.
Nie boję się, najwyżej spadnę i się zabiję, dołączę do babci i rodziców, nawet mi się to podoba. Szybkim zwinnym ruchem wyskoczyłam przez okno i zjechałam po tej ledwo trzymającej się rynnie, aż dziwne, że jetem kiepska z wf.
Pobiegłam prosto, nie do parku tam może być Brandon a z nim nie chce mi się rozmawiać, jak na razie. Po raz pierwszy nie wzięłam torebki mam tylko telefon schowany w kieszeni, dziwne uczucie.

Szłam tak przez miasto chyba już godzinę, nie wiem gdzie jestem i szczerze nie zależy mi na powrocie do mieszkania, skręciłam w jakąś uliczkę, ciemną nie ma latarni, trudno, podoba mi się tu. Idąc tak przed siebie bez celu, zauważyłam chłopaka, opierał się o bramę i palił papierosa, wcześniej się nie bałam, ale teraz zaczęłam, zawszę boję się takich ludzi, nie mogłam zauważyć jak wygląda, jest strasznie ciemno. O nie zauważył mnie, zauważył że się mu przyglądam, co teraz? stoję jak wryta, przecież teraz nie zawrócę, dobra raz się żyje, 'pewnym' krokiem ruszyłam przed siebie, przechodząc obok niego, przeszedł przeze mnie dreszcz czułam jego wzrok na swoim ciele. Naglę się odezwał
-najpierw mi się przyglądasz a teraz idziesz cała roztrzęsiona, czy ja wyglądam na seryjnego morderce? -um, tak??
-do mnie mówisz?- w sumie do kogo skoro jesteśmy tu sami? czasami nie myślę.
-nie nie do tego krawężnika -powiedział śmiejąc się
-wiesz, może nie wyglądałbyś na mordercę gdyby była godzina 14, kto normalny chodzi po nocy ciemnymi uliczkami?
-o to samo mógłbym zapytać ciebie, lubię samotność a w dzień jej nie ma- trochę nas łączy.
-tak w ogóle to Allan jestem- powiedział podając mi rękę
-Amanda -uścisną moją dłoń
-no więc Amando, nie bój się tak, nie zabiję cię, nie jestem groźny- nie widziałam jego twarzy, ale wyczułam, że się uśmiechał
-powiedzmy, że ci wierzę -jestem nie ufna, zwłaszcza w takich sytuacjach
-już cię lubię. Chcesz zapalić?- naglę zapytał, miałam już kiedyś styczność z papierosami, ale z tym skończyłam.
-nie dziękuję, nie palę- nie chcę zaczynać, znowu, w sumie to mogliście odnieść wrażenie, że jestem grzeczną dziewczynką słuchającą rodziców, cóż kiedyś tak nie było, byłam bardzo zbuntowana w wieku 13 lat chyba, piłam, paliłam, zdarzyło się nawet że ćpałam, ale potem się zmieniłam, dla babci, teraz jej nie ma.
-grzeczna dziewczynka? nie wyglądasz.
-bo nie jestem, ale po prostu, nie pale tyle -nie będę mu się tłumaczyć
-dobra, dobra, najpierw się mnie boisz teraz na mnie warczysz
-nie jestem psem, żeby warczeć, po prostu ci odpowiadam
-wiesz co jak wtedy mówiłem że cię lubię to teraz zdecydowanie cie uwielbiam -miło.
-to fajnie -zerknęłam na telefon 3:21, super muszę się zmywać
-kurwa, muszę iść do domu- powiedziałam w sumie sama do siebie
-gdzie mieszkasz? może cię odprowadzę -powiedział Allan
-szczerze nie wiem nawet na jakiej ulicy znajduje się mój dom, wiem tylko, że koło parku.
-no to chodźmy do parku, ale od razu mówię że to strasznie daleko, jakim cudem tutaj dotarłaś?
-wyszłam z domu i poszłam jak najdalej -powiedziałam szybko
-widzę że nie lubisz swoich rodziców -popatrzył na mnie
-kocham swoich rodziców, tylko wiesz umarli jak miałam 4 lata -uśmiechnęłam się sztucznie, a chłopak wyglądał na bardzo zaskoczonego.
-nie wiedziałem, to z kim mieszkasz?
-z rodziną zastępczą, możemy o tym nie rozmawiać? -odpowiedziałam parząc mu prosto w oczy, które były na prawdę piękne, ciemno brązowe, prawie czarne.

Dalszą drogę spędziliśmy na gadaniu o jakichś bzdetach, Allan opowiadał mi o sobie, dowiedziałam się że ma 18 lat i że mieszka z rodzicami tutaj w Londynie. Dowiedziałam się też, że nie ma ciekawego życiorysu,miał konflikt z policją i tak dalej, ale nie wyglądał na takiego złego.nie naciskał na mnie tak jak Brandon, nie chciał koniecznie wszystkiego o mnie wiedzieć. Gdy dotarliśmy do parku, dałam mu swój numer, nie chcę tracić z nim kontaktu, ja na prawdę go polubiłam.

Teraz przede mną stoi wyzwanie, jak wspiąć się po tej rynnie? nie wiem, muszę poczekać aż Emma z Willem wyjdą do pracy, zerknęłam na zegarek 5:05 , chyba już wyszli, dobrze że ich nie spotkałam, 
zabili by mnie. Po cichu weszłam do mieszkania od razu kierując się w stronę mojego pokoju. Chyba na prawdę nikt nie zauważył mojego zniknięcia. Może pomyśleli ze śpię? nie obchodzi mnie to. Zamknęłam okno, ponieważ było otwarte, kto miał je niby zamknąć? Po wykonaniu tej czynność poszłam do łazienki się umyć, uwielbiam poranne prysznice. 

Gdy już wyszłam, z łazienki po kąpieli , ubrałam bieliznę a na to szybko narzuciłam czarną, trochę prześwitującą koszulę bez rękawów i szorty z wysokim stanem do których ją włożyłam. Rozczesałam włosy i teraz siedzę sobie wygodnie na kanapie oglądając telewizję. W momencie gdy film się już kończył usłyszałam dźwięk przychodzącego sms. Szybko wstałam wzięłam telefon i zobaczyłam, że mam 3 nieodczytane wiadomości, dwie od Brandona i jeden od Allana, pierwsze odczytałam wiadomości od Brandona, jedna wyglądała tak:

"i jak tam? żyjesz?"
a druga tak:
"pobudka, spotkamy się?"
szybko wystukałam odpowiedź
"dziś nie jestem wykończona, nie spałam w nocy"
odpowiedź przyszła natychmiastowo:
"gdzie znowu byłaś?"
znowu te pytania
"poszłam na spacer, w sumie nie wiem, gdzie ale rano nowo poznany kolega mnie odprowadził"
nie wiem czy powinnam wspominać o Allanie, ale już za późno
"jaki kolega? mogłaś do mnie zadzwonić"
co mam odpisać?
"Allan Windy i nie nie mogłam zadzwonić nie będę ci się wiecznie zwalać na głowę"
jego odpowiedź mnie trochę zszokowała
"Jeżeli mówimy o tym samym Allanie Windy to kategorycznie zabraniam ci się z nim spotykać"
nienawidzę jak ktoś mi czegoś zabrania
"nie możesz mi niczego zabraniać"
odpowiedziałam i nie mam ochoty więcej z nim dzisiaj pisać, odczytałam smsa od Allana
"co robisz dzisiaj w nocy? chętnie powtórzę nasz spacer, jak samopoczucie?"
uśmiechnęłam się sama do siebie
"nic, ja też chętnie go powtórzę, nijak siedzę sama w domu, nie wiem gdzie wszyscy, chyba nie zauważyli mojego zniknięcia"
po jakichś 5 minutach przyszła odpowiedź
"oj to może spotkamy się teraz?"
niby miałam nie wychodzić z domu, ale poczułam, że chcę go zobaczyć.
"okej , tylko gdzie? wiesz gdzie koło parku jest taka wysoka, brązowa, chyba ledwo odnowiona kamienica?"
po paru chwilach przyszedł sms
"wiem, tam się spotkamy?"
szybko wystukałam
"tak bądź za jakieś 10 minut, muszę się wymknąć"

Szybko schowałam telefon do kieszeni i podeszłam do drzwi, otwierając je, wychyliłam głowę, na korytarzu pusto, więc po cichu zeszłam na dół, na dole też, gdzie Alex z Maxem? teraz w sumie mało mnie to obchodzi, szybko wybiegłam z mieszkania i po paru minutach byłam już na zewnątrz, gdzie czekał już na mnie Allan, uśmiechną się na mój widok. On na prawdę nie wygląda na złego człowieka.
-No cześć -powiedziałam uśmiechnięta
-no hej, to gdzie chcesz iść?
-wiesz przeprowadziłam się tu niedawno nie znam żadnych ciekawych miejsc, może ty mi coś pokarzesz? -chłopak nic nie powiedział, chwycił mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić, nie chciałam pytać gdzie, lubię zmierzać w nieznane

Podczas drogi trochę rozmawialiśmy, trochę się wygłupialiśmy. Szliśmy strasznie długo, byłam wykończona, ale było warto, dotarliśmy do lasu, przez który przeszliśmy i znaleźliśmy się na polanie, pełnej kwiatów. Od razu zakochałam się w tym miejscu, położyłam się na trawie i teraz było mi najlepiej wgapiałam się w niebo, to cudowne. Allan zrobił to samo i tak leżeliśmy bez słowa.

_______________________________
Nie spodziewałam się, że tak szybko napiszę, nowy rozdział, może zaczną pojawiać się częściej? nie wiem.
Przepraszam za wszelkie błędy, nie mam siły ich poprawiać.

środa, 6 sierpnia 2014

Chapter 4


Chapter 4


Gdy się obudziłam, mój telefon leżał na mojej twarzy, pewnie zasnęłam wgapiając się w tego smsa, jest godzina 10:01, jakim cudem tak długo spałam? nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, więc szybkim ruchem wstałam z łóżka i udałam się w stronę łazienki, telefon zostawiając po drodze na biurku. Umyłam zęby, przeczesałam włosy, i stoję, wgapiam się w lustro, nie chcę tak wyglądać, nie chcę wiecznie wyglądać jak 7 nieszczęść, nienawidzę tego wiecznego zmęczenia, wiecznie podkrążonych oczu. Ale co mam zrobić? nic na to nie poradzę, wyglądam jak wyglądam i chyba będę wyglądać już tak na zawsze.

Wyszłam z łazienki, podeszłam do szafy i teraz najtrudniejsze w co się ubrać? widzę, że dziś jest strasznie gorąco, szczerze? nienawidzę takich dni, w końcu się zdecydowałam, wybrałam czarną spódniczkę i do tego zwykły szary top, który włożyłam do spódnicy założyłam skarpetki, a na nie czarne conversy i wyszłam z pokoju, w sumie sama nie wiem po co.
Ah no oczywiście zapomniałam opieprzyć Alexa za do, że dał Charliemu mój numer.
Szybkim krokiem podeszłam do drzwi jego pokoju i bez zastanowienia je otwarłam, mój starszy braciszek słodko spał, byłam tak wściekła, że nie obchodziło mnie to, że go obudzę, ściągnęłam z niego kołdrę,po czym wyjęłam poduszki spod jego głowy
-zwariowałaś?! śpię! co ty robisz? -jego mina była strasznie zabawna, wyglądał jak obrażony mały chłopiec.
-ja zwariowałam? tak, to oczywiste, to ja rozdaję twój numer telefonu pierwszej lepszej napotkanej na ulicy osobie! -powiedziałam wymachując rękami, sama nie wiem po co, to nie ma sensu
-i tylko dlatego przyszłaś tu i mnie obudziłaś? bo dałem Charliemu twój numer? -powiedział mierząc mnie wściekłym wzrokiem
-nic złego by w tym nie było, gdyby twój kolega nie wypisywał do mnie i nie zapraszał na randkę- skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej, oczekując odpowiedzi
-co ci poradzę, po to chciał numer, Charlie jest spoko nie rozumiem twojego problemu, a teraz daj mi spać- odpowiedział odwracając się do mnie tyłem, rzuciłam w niego poduszką i wyszłam trzaskając drzwiami.
Czemu oni nic nie rozumieją, czemu dla nich wszystko jest takie łatwe? nie chcę mieć chłopaka, miałam jednego i nieźle się na tym przejechałam, nigdy więcej. Bez zastanowienia, szybko wbiegłam do pokoju wzięłam telefon i torebkę, zbiegłam po schodach i nie mówiąc nic nikomu wyszłam, nie mam ochoty teraz z nimi siedzieć. Gdzie mam iść? do parku znowu? no chyba tylko to mi zostało, ale nie idę do tego ukrytego miejsca, po prostu usiądę na ławce.

Gdy już znalazłam się w parku, usiadłam, znalazłam wolne miejsce w cieniu, i co teraz? co mam robić? chcę wrócić do mojego starego domu, chcę tam po protu wrócić i wypłakać się w ramionach babci, nie mogę, czemu? dom pewnie jest już sprzedany, a najważniejszy problem to to, że babci nie ma. Tutaj nie mam się komu wygadać, nikogo nie znam, co mam może iść do Emmy lub Willa i im wszystko opowiedzieć, co czuję? ja ich prawie nie znam i nie za bardzo chcę poznawać. Podczas gdy ja tak siedziałam zapłakana na tej ławce, nawet nie zauważyłam, że ktoś się dosiadł
-i co tam? myślałem, że następnym razem gdy cię spotkam nie będziesz wyglądała tragicznie a tutaj takie zaskoczenie -szybko odwróciłam twarz w stronę nieznajomego, przetarłam oczy i kogo zobaczyłam? tego chłopaka w którego wpadłam wczoraj.
-możesz mi powiedzieć czego ode mnie chcesz? śledzisz mnie czy coś? kim ty w ogóle jesteś? po prostu się odwal-powiedziałam oburzona, no bo przepraszam bardzo ale czemu on za mną łazi? już wstawałam z ławki kiedy poczułam, że ktoś chwycił mnie za łokieć.
-usiądź, jestem Brandon, mam 19 lat i mieszkam w Londynie, gdy wczoraj spacerowałem po parku, wpadła we mnie zapłakana dziewczyna, tyle wiem, dzisiaj zupełnie przypadkiem znów cie spotkałem, uwierz mi nie było to zamierzone. Dlaczego się dosiadłem? bo zainteresowałaś mnie swoją osobą. -powiedział, patrząc mi prosto w oczy, i co mam odpowiedzieć, jestem zła, nie mam siły, usiadłam znowu na ławce, z rękoma skrzyżowanymi na klatce piersiowej.
- no to teraz powiedz mi skąd masz mój numer? - zapytałam, bo szczerze no kurde skąd mógł go mieć? nie wygląda na znajomego Alexa. Chłopak się tylko lekko uśmiechnął.
-tajemnica, teraz ty mi powiedz coś o sobie -powiedział jak gdyby nigdy nic, super, normalnie jakiś psychopata mnie prześladuje, skaczę z radości
-nie mam najmniejszej ochoty mówić ci czegokolwiek o sobie, nawet cie nie znam-odpowiedziałam, niech on sobie już idzie, błagam.
-wiem o tobie tyle, że jesteś Amanda Steele, no i mam twój numer, a chcę wiedzieć więcej na przykład, ile masz lat i skąd się tu przeprowadziłaś-a ja oniemiałam skąd on wiedział, że się przeprowadziłam? i co mam mu teraz tak po prostu wszystko opowiedzieć?
-mam 16 lat i przeprowadziłam się z daleka a teraz żegnaj Brandon- rzuciłam w jego stronę i szybkim krokiem zaczęłam się oddalać
-Amanda zaczekaj! przecież nic ci nie zrobię!- krzyczał, matko niech się odczepi. obróciłam się i stanęłam patrząc jak on do mnie podchodzi
- wiem że to dziwne, ale dzisiaj kiedy cię zobaczyłem, wyglądałaś na dziewczynę która nie ma najmniejszej ochoty być na tym świecie, a ja mimo tego, że cię nie znam, nie chciałbym byś coś sobie zrobiła i chciałbym odgonić od ciebie te wszystkie złe myśli które zgaduje że masz, bo co cie spotykam jesteś cała zapłakana - nie wiem, nie mam zielonego pojęcia czemu, nie znam go, po prostu pustka w moim sercu nagle dała o sobie znać i się rozpłakałam, na środku drogi przed obcym chłopakiem, a on? on  mnie przytulił, po prostu, nie odepchnęłam go, nie uciekłam, ktoś mnie w końcu przytulił.
-nie wiem czemu płaczesz, ale nie rób tego chodź ze mną, usiądźmy ja ci powiem wszystko o sobie, a ty mi powiesz co tylko zechcesz okej?  -przytaknęłam skinieniem głowy i wróciliśmy na ławkę, nie wiem czemu, ale czułam, że mogę mu zaufać.
- więc co mam ci powiedzieć? jak wiesz jestem Brandon, 19 lat, mieszkam tu sam moi rodzice wyjechali, przesyłają mi pieniądze i tak dalej, nie wiem co mam ci powiedzieć, bo niczym ciekawym w życiu się nie zajmuję. -powiedział jakby jednym tchem, i co teraz, czuję się strasznie niekomfortowo.
- no ale co ja mam ci o sobie opowiedzieć? moje życie nie jest w najmniejszym stopniu ciekawe, mam 16 lat, gdy miałam 4 lata moi rodzice zginęli w wypadku, z którego ja wyszłam bez najmniejszego zadrapania, pare tygodni temu umarła moja babcia, nie mam przyjaciół, nie mam nikogo, przeprowadziłam się tutaj bo w tym miejscu mieszka moja rodzina zastępcza, co ci mam jeszcze powiedzieć? -popatrzyłam na niego, a on na mnie, to takie dziwne uczucie, właśnie opowiedziałam całe swoje życie jednemu nieznajomemu chłopakowi. Chce już stąd iść. Nie chcę tutaj bezczynnie siedzieć.
-muszę iść do domu, moi niby rodzice będą się martwić, więc pa - już wstawałam gdy on wręczył mi do ręki karteczkę
-tutaj jest mój numer napisz, gdy będziesz chciała porozmawiać, nie myśl, że dam ci spokój- powiedział, a ja odeszłam, w sumie to Will z Emmą nie mają się jak martwić bo nie wiedzą o tym, że mnie nie ma są w pracy, ale właśnie która jest godzina?! pośpiesznie wyciągnęłam telefon z torby, i odblokowałam go aby sprawdzić, 18? już?! jakim cudem? 5 nieodebranych połączeń i 6 wiadomości błagam nie, wszystkie telefony były od Willa i Emmy, więc je szybko skasowałam, i połączyłam się z Willem, który odebrał natychmiast:
-gdzie jesteś Amando wracaj do domu! -powiedział zdenerwowanym tonem
-jestem w parku, trochę się zasiedziałam, już wracam
-przestań nam to robić, ciągle wychodzisz z domu bez słowa, będziemy musieli dać ci szlaban, nie może tak być -chyba się przesłyszałam, zakażą mi wychodzić z domu?! nie będę przecież tam z nimi siedzieć, zwariowali, są wakacje, nie mam zamiaru zanudzić się na śmierć
-skoro po powrocie mam zostać zamknięta, może nie powinnam wracać? -powiedziałam jednym tchem.
-nawet się nie waż! wracaj natychmiast do domu! -krzyczał, ale mnie to nie obchodziło, rozłączyłam się. Co teraz? nie mam gdzie iść. Musze się stąd szybko ulotnić bo przecież będą mnie szukać, a jak będę stała na środku parku to mnie bez problemu znajdą. Odwróciłam się, chłopaka już nie było, więc bez zastanowienia s
zybko pobiegłam jak najdalej, gdy wyszłam z parku, skręciłam w pierwszą lepszą drogę, w sumie teraz nie wiem gdzie jestem, Alex mnie tu nie zaprowadził, więc nie wiem, pójdę prosto, najwyżej się zgubię, nic wielkiego. 

Dotarłam, gdzieś nie wiem gdzie, wygląda mi to na lotnisko, wejdę i poczekam, przecież nic się nie stanie jak tam posiedzę. Gdy robiłam już krok do przodu aby zbliżyć się do głównego wejścia, w mojej torebce rozbrzmiał odgłos przychodzącego smsa, niech oni się odczepią to już siódmy sms, wyjęłam iphone'a z torby i szybko sprawdziłam wiadomości, nie były tylko od Willa i Emmy , był jeden od Alexa i Charliego, a najnowszy od Brandona, którego szybko odczytałam.

"czemu nie poszłaś w stronę domu? wiem gdzie znajduje się twój dom bo widziałem jak do niego szłaś, nie ważne, gdzie jesteś?"
 to przecież oczywiste, że wiedział gdzie mieszkam on wiedział wszystko
"może dlatego, że nie miałam ochoty do niego wracać, nie wiem chyba na lotnisku czy cokolwiek to jest, poszłam przed siebie jak najdalej od parku i domu"
szybko odpisałam i chyba po 30 sekundach przyszedł następny sms
"jadę po ciebie, robi się późno, może ci się coś stać, nie ruszaj się"
uśmiechnęłam się do siebie, czy on na prawdę myśli, że chcę aby tu przyjeżdżał?
"myślisz, że cie posłucham? nie wpadłeś na to, że może jestem tu bo chcę zostać SAMA a jeżeli nie znasz znaczenia tego słowa to sprawdź w słowniku"
no i super teraz muszę stąd odejść, wszystko znowu się psuje.
Przeszłam przez drogę udając się w stronę ławki, którą przyuważyłam niedaleko, nawet nie mam gdzie spędzić nocy, chcę do domu. Pojedyncze łzy zaczęły spływać po moim policzku, szybko je przetarłam gdy moim oczom ukazało się czarne terenowe BMW, o ruska mafia chce mnie porwać? jak miło. Gdy drzwi się otworzyły, okazało się, ze to nie żadna mafia tylko Brandon.
-po cholerę przyjechałeś, skoro napisałam ci, że chcę być sama? -krzyknęłam na niego
-nie wyglądasz na dziewczynę, która wie gdzie iść, wsiadaj i nie marudź- powiedział z uśmiechem wymalowanym na twarzy, co mam robić? wsiąść i pojechać z nim zapewne w bezpieczne miejsce czy może zostać tu i dalej nie wiedzieć co robić? zdecydowałam się na pierwszą opcję i wsiadłam do samochodu zamykając za sobą drzwi.Usadowiłam się wygodnie, auto ruszyło.
 już mi wszystko jedno gdzie jedziemy. wyciągnęłam telefon, chcę sprawdzić resztę wiadomości, kliknęłam na "Charlie" natychmiast wyświetliła mi się treść smsa

"Może jednak zmieniłaś zdanie i chcesz się spotkać? mogę cie oprowadzić czy coś, odpisz xx"
niech on przestanie z tym "xx" to irytujące, wystukałam odpowiedź
"wiesz, aktualnie nie mam ochoty na spotykanie się z kimkolwiek, ale jeżeli mnie najdzie to do ciebie napiszę, nie odpisuj:)"
kliknęłam wyślij i poszło, teraz przeczytam smsy od Willa i Emmy informowały tylko o ilości nieodebranych połączeń, za to wiadomość od Alexa mnie zaskoczyła

"Amanda proszę wracaj do domu, przepraszam powinienem się spytać o pozwolenie, czy mogę dać twój numer Charliemu, ale teraz to nie ważne, wiem że to przeze mnie wybiegłaś, wściekłaś się a teraz rodzice się zamartwiają, oni chcą dzwonić na policję, zadzwoń chociaż do mnie"
nie powiem poruszyło mnie to, kątem oka zauważyłam że mój "przyjaciel" jest bardzo zaciekawiony co jest napisane w tym smsie, ale co mnie to obchodzi, niech sobie patrzy.
-muszę do kogoś zadzwonić -rzuciłam, chcę zadzwonić do mojego "braciszka", mam nadzieję, że nie wygada nikomu.
Szybko kliknęłam "połącz" i po paru sygnałach usłyszałam, zdenerwowany głos Alexa
-Jezu Amanda gdzie jesteś, czemu nie odpisujesz, przepraszam za wszystko, wracaj do domu, nie chcę aby coś ci się przeze mnie stało
-nie martw się Alex nic mi nie jest, nie chcę teraz wracać, jestem bezpieczna, może jutro wrócę i nikomu nie mów o tym telefonie okej?
-czemu mam nie mówić wszyscy się zamartwiają! -krzyknął
-nie krzycz proszę cię, po prostu nikomu nie mów, pa - rozłączyłam się nie chce ciągnąć tej rozmowy.
Teraz popatrzyłam na Brandona który przygląda mi się ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy
- no co? -zapytałam
-nic zaraz będziemy, chcę coś wiedzieć czy ty uciekłaś z domu?
-nie, wyszłam i nie wróciłam, to zupełnie coś innego-powiedziałam wgapiając się w szybę
-ale mówiłaś że wracasz do mieszkania, więc czemu tego nie zrobiłaś?
-po prostu mam dość rozumiesz? ja chcę wrócić do mojego prawdziwego domu, nie do jakiegoś mieszkania mojej niby rodzinki, nie chcę z nimi mieszkać ja ich nawet nie znam i nie chcę poznać!- nawet nie zorientowałam się że krzyczę
-dobrze, rozumiem, jesteśmy na miejscu- i to miało mnie uspokoić? nie ważne rozglądnęłam się a moim oczom ukazał się ogromny piękny dom
-sam tu mieszkasz?- zapytałam, ten dom jest zdecydowanie za duży dla jednej osoby
-tak, niestety, wysiadaj i wchodź do środka zapraszam- uśmiechnął się do mnie, nie zaprzeczę miał piękny uśmiech na prawdę, nigdy takiego nie widziałam.
Gdy weszłam do środka dotarło do mnie, że jestem tu sama z chłopakiem którego poznałam pare godzin temu, to nie powinno się zdarzyć, co teraz?
-chodź zaprowadzę cię do pokoju gościnnego tam będziesz spała- powiedział i pociągną mnie za rękę jednocześnie, wyszliśmy po schodach następnie przeszliśmy na koniec korytarza i weszliśmy do jakiegoś pokoju
-tutaj będziesz spała, łazienka jest tam-palcem pokazał mi drzwi- a ja śpię obok, dobranoc- przytulił mnie i wyszedł, nie chciało mi się nic, nawet nie rozglądnęłam się po pokoju, od razu poszłam do łazienki, rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Puściłam wodę, która miała zmyć ze mnie wszystkie problemy.
Po skończonym prysznicu wytarłam się ręcznikiem i założyłam bieliznę. Nie mam w czym spać. Nie ważne będę spać tak jak stoję, więc w samych majtkach i biustonoszu wczołgałam się pod kołdrę ,nie będzie mi zimno noc jest ciepła. Byłam taka zmęczona, że nawet nie zauważyłam kiedy zasnęłam.

__________________________________
wiem, rozdział krótki i nie dopracowany, nie mam siły poprawiać błędów, przepraszam.
Musiałam coś dodać, chociażby byle co, bo obiecałam że będzie w weekend a jest wtorek no i trochę się spóźniłam, ale wszystko się przeciągnęło.
miłego dnia @97qrier


niedziela, 27 lipca 2014

uwaga

Hej, chciałabym wam powiedzieć, że 4 rozdział pojawi sie dopiero w następny weekend albo później ponieważ aktualnie nie mam czasu na pisanie we wtorek jadę do koleżanki na 3 dni, wrócę i dopiero zabiorę się za pisanie co też zajmuje mi trochę czasu bo nie napisze  fajnego, długiego i ciekawego rozdziału w 20 minut, przepraszam, następne rozdziały postaram się pisać regularnie i dodawać co tydzień :)

jeżeli chcecie być na bieżąco zapraszam na mojego twittera- @97qrier i aska -@drewzfuture gdzie możecie pytać o rozdziały itp.

+chciałabym, wiedzieć czy ktokolwiek w ogóle czyta mojego bloga więc byłoby mi bardzo miło gdybyście komentowali :)

czwartek, 24 lipca 2014

Chapter 3

Chapter 3
"i don't know you, so fuck off"


Oprowadzanie zakończone, cała drogę Alex nawijał a ja udawałam, że go słucham, przytakując i patrząc w miejsca które pokazuje, nic mnie nie zainteresowało prócz pewnej zamaskowanej ławki w parku, zauważyłam ją przypadkiem, gdy szliśmy, jest zamaskowana roślinnością i słabo można cokolwiek zauważyć, gdy tam podeszłam zauważyłam, ze jest to taki cichy zakątek, już chciałam sobie tam przysiąść lecz mojemu "bratu" zachciało się iść dalej, nie mogłam ogarnąć skąd on bierze tyle energii, mi by się nie chciało. Gdy wracaliśmy już do domu spotkaliśmy jego kumpla Charliego, nawet przystojny nie powiem, ale z charakteru zachowywał się jak idiota, nie wiem może to taki wiek? nie zainteresował mnie swoja osobą jakoś szczególnie, więc gdy Alex był zajęty rozmową szybkim krokiem poszłam do domu. Do parku pójdę wieczorem, oczywiście gdy wszyscy będą spali, tym razem wrócę, przed 4:00 tak aby wszyscy leżeli w łóżkach. Teraz siedzę na parapecie i przyglądam się mojemu pokojowi, nie ma w nim w sumie nic mojego poza ubraniami i książkami, czas to zmienić, czarna pusta ściana, muszę ją zapełnić już nawet wiem czym. Zeskoczyłam z parapetu i podeszłam do rogu pokoju, chwyciłam białą kredę i zaczęłam kreślić nią proste linie. Godzinę później skończyłam ciężko było musiałam wchodzić na krzesło aby dostać wyżej i narysować coś na samej górze, ale skończyłam, narysowałam ogromny labirynt, na początku fioletową kredą napisałam "NOW YOU ARE ALIVE" a na końcu "NOW YOU GONNA DIE" za to na samym środku szarą kredą napisałam ogromnymi literkami "FIND YOUR WAY TO DIE", teraz gdy wchodzi się do mojego pokoju, każda rozumna istota zrozumie jakie mam poglądy na życie. Podoba mi się moje arcydzieło, wpatrując się w nie poczułam głód, muszę coś zjeść, ale najpierw muszę umyć ręce i załatwić swoje potrzeby fizjologiczne, w tym celu udałam się do łazienki, po zrobieniu tego co miałam na celu, wyszłam z pokoju i zeszłam na dół, Emma powiedziała mi, ze obiad zazwyczaj robi Alex, tym razem jednak był zajęty rozmową z przyjacielem, więc postanowiłam, że przygotuję coś dla nich, dobra siostra ze mnie nie ma co. No nic wyciągnęłam potrzebne mi rzeczy i wzięłam się za przyrządzanie spaghetti, nie byłam jakąś świetną kucharką, lecz powiedzmy że lubiłam gotować, nastawiłam wodę na makaron, i przygotowałam sos. Gdy wszystko było już gotowe wyjęłam talerze i nałożyłam, nie byłam pewna czy nakładać Alexowi, najwyżej sam to zrobi, zawołałam Maxa a ten przybiegł od razu, siadając do stołu, podałam mu talerz on jak zwykle podziękował i zaczął zajadać, nie zastanawiając się długo zrobiłam to samo, podczas jedzenia Maxi opowiadał mi przeróżne historyjki o super bohaterach jak to na ośmiolatka przystało. Po skończonym posiłku młody poszedł na górę, a ja pozmywałam naczynia, po sobie i po nim. Zrobiłam zdecydowanie za dużo jedzenia więc przygotowane spaghetti przykryłam i włożyłam do lodówki, jak ktoś będzie chciał to sobie odgrzeje. Zerknęłam na zegar 15:00 Will wraca o 16:00 a Emma chyba o 17:00 nie wiem czy dobrze zapamiętałam. Nie chciałam nad tym rozmyślać, więc poszłam do swojego pokoju po drodze zgarniając mój telefon z torebki która znajduje się w przedpokoju. Powoli wyczołgałam się po schodach, może na spacer poszłabym teraz, przynajmniej nie musiałabym wracać na kolację, nie będę głodna, z tą myślą w głowie weszłam do swojego pokoju. Nie wiem czemu, ale mój telefon wydał z siebie odgłos przychodzącej wiadomości, ciekawe mój numer ma tylko Will, Emma miała babcia no i Alex.. co jeżeli dał Charliemu? tylko nie to. Pośpiesznie sprawdziłam wiadomość, moje obawy się potwierdziły treść wiadomości brzmiała tak "cześć Amelio, tutaj Charlie, pamiętasz mnie jeszcze? nie chciałabyś się ze mną spotkać jeszcze dzisiaj? poszlibyśmy na jakiś spacer gdzieś coś? odpisz proszę xx" aż mną potrząsnęło, nie chcę spotykać się z takim zacofanym umysłowo człowiekiem i jeszcze to "xx" niech pomarzy a z Alexem porozmawiam potem na temat rozdawania mojego numeru każdemu napotkanemu kolesiowi. Odpisać czy nie? może zignorować, nie no wtedy będzie do mnie ciągle wypisywał i nie da mi spokoju szybko wystukałam krótką wiadomość "um dzięki za zaproszenie, ale nie skorzystam ani teraz ani w najbliższej przyszłości." kliknęłam "send" i było po sprawie może się odczepi. Nienawidzę natarczywych ludzi. jest 15:25 Will zaraz przyjedzie, nie chcę go spotkać gdy będę wychodzić, wiec szybko, włożyłam telefon do kieszeni, zeszłam na dół, wzięłam torebkę i wybiegłam na zewnątrz. Gdzie teraz? do parku muszę znaleźć to miejsce. Przebiegłam na drugą stronę drogi i udałam się na poszukiwania, gdzie to było, gdzieś na przeciwko fontanny chyba, co mi szkodzi sprawdzić? nie myliłam się bez problemu odnalazłam cichy zakątek parku, przedarłam się przez chaszcze, a moim oczom ukazała się piękna drewniana ławka, nawet się nie zastanawiałam usiadłam wygodnie przyglądając się temu pięknemu miejscu. Ciekawe czy ktoś już je odkrył, wątpię jest nieźle zamaskowane. I tak siedziałam przyglądając się ludziom którzy nie widzieli mnie, ja ich też ledwo widziałam a jednak. W pewnym momencie zobaczyłam, coś co mnie zaciekawiło, po mojej prawej stronie na kamieniu który opierał się o skałę, widniał czarny napis, nie widziałam z daleka co jest dokładnie napisane wiec, szybko wstałam i podeszłam, przeczytałam i trochę mnie to zdziwiło, na kamieniu widniał napis "MY PLACE" bez podpisu. Gdzie ten właściciel? nie chciało mi się o tym myśleć, nie mam siły ani ochoty. Wstałam i ponownie powróciłam do wcześniejszego rozmyślania na ławeczce, tym razem wyciągnęłam z torebki słuchawki, włożyłam je do uszu jednocześnie podpinając do telefonu i włączając moja ulubioną playlistę. W moich uszach rozbrzmiewała muzyka, gdy w końcu zauważyłam że, robi się ciemno ludzi coraz mniej, ja tu sama, a co jeżeli ta ławka należy do jakiegoś pedofila? Podskoczyłam na samą myśl i z niechęcią wstałam. Emma i Will będą się martwić, z grymasem na twarzy przedarłam się przez chaszcze i powolnym krokiem udałam się w stronę domu, tak naprawdę, nie potrafię nazwać tego miejsca domem, nie potrafię przyzwyczaić się do tego, że mam nową rodzinę, może to tak wygląda, ale naprawdę w środku jestem kłębkiem nerwów nie wiem co mam myśleć, to wszystko dzieje się za szybko zdecydowanie, nienawidzę pośpiechu i w tej sytuacji nie jest on ani trochę wskazany. Zagubiona w swoich myślach nawet nie zauważyłam, ze wpadłam rozpędzona prosto w jakiegoś chłopaka, oczy miałam zamglone bo płacz nie daje mi spokoju, więc nie mogłam się mu przyjrzeć, z oburzeniem krzyknęłam: -patrz jak łazisz, matko boska, ślepy jesteś czy coś?!-. chyba trochę przesadziłam, bo to w końcu ja w niego wpadłam tak? lecz on się nie odezwał, wzdrygnęłam się, a co jeżeli to morderca i właśnie prosto w jego ramiona wpadła mu kolejna ofiara, czemu się nie odzywa? przetarłam oczy i zauważyłam, usta, tuż przed moimi oczami, jestem wysoka jakim cudem on jest aż tyle wyższy? nie wiem, ale on się uśmiechał był zdecydowanie rozbawiony tym że stoję na wprost niego cała zaryczana plus krzyczę na niego bez powodu, zrobiłam minę pytającą co najwyraźniej rozbawiło go jeszcze bardziej: -z czego się tak śmiejesz, słuchaj wiem ze zachowuję się jak idiotka, ale mógłbyś mnie przepuścić, śpieszę się.- i o to właśnie teraz usłyszałam jego głos: -jesteś zabawna, na swój sposób, wyglądasz tragicznie, mogę wiedzieć czemu? nie przepuszczę cię dopóki się nie dowiem, tak wiem jestem ciekawski, ale taka moja natura, więc? -. kurwa mac co?! nie znam go a on mnie wypytuje o moje prywatne sprawy szybko rzuciłam - nie twoja sprawa- odwróciłam się i poszłam w drugą stronę na pewno da się przejść inną drogą, i nie myliłam się szybko trafiłam do celu, gdy weszłam do mieszkania, kolacja już dobiegała końca, i znowu tak jak ostatnio Emma słysząc otwierające się drzwi podbiegła do mnie i mocno przytuliła, tym razem nie chciało mi się nic tłumaczyć, chciałam spać odpocząć, rozmyślać, powiedziałam tylko -żyje, oddycham, idę do siebie, nic się nie stało, pa- i pobiegłam na górę najszybciej jak potrafiłam. Wpadłam zdyszana do pokoju, szybko rzuciłam torbę na biurko i pobiegłam pod prysznic który również wzięłam z prędkością światła, gdzie ten pospiech, wcześniej nie chciałam się śpieszyć,  a teraz biegam jakbym miała motorek przyczepiony do pleców. No nic, okropnie zmęczona padłam na łóżko i oczywiście, w najmniej oczekiwanym momencie rozbrzmiał dźwięk przychodzącej wiadomości SMS. czy ten Charlie może mi dać spokój? błagam. wyczołgałam się z łóżka, podeszłam do biurka i powolnym ruchem wyciągnęłam telefon, z którym wróciłam pod cieplutką kołdrę, odblokowałam i weszłam w wiadomości, to nie był ten sam numer, to ktoś inny, pisze "nieznany" czyli co nie mogę odpisać?! wyświetliłam wiadomość której treść mnie trochę przeraziła a z drugiej strony uśmiechnęłam się czytając: "mam nadzieję, ze nie wyglądasz już tak tragicznie, śpij dobrze, dobranoc" nie mam zielonego pojęcia skąd ten chłopak ma mój numer, ale to miłe na swój sposób. Nie chciałam o tym myśleć, jestem wykończona, i nawet nie wiem czy dobrze to przeczytałam, odłożyłam telefon na szafkę nocną i zasnęłam nawet nie zauważyłam kiedy.

___________________________
przepraszam, że akcja rozwija się tak powoli, ale tak ma być, w następnych rozdziałach wszystko pójdzie szybciej, mam nadzieję :) postaram się dodawać częściej - @97qrier

piątek, 18 lipca 2014

Chapter 2

Chapter 2
"everything will be better"


Londyn jest pięknym miastem, uwielbiam deszcz więc klimat jak najbardziej mi odpowiada. Byłam tu tylko raz w swoim życiu, na wycieczce szkolnej i od razu pokochałam to miejsce, niestety nigdy nie chciałam opuścić mojego ukochanego miasteczka, akurat teraz jestem zmuszona. Ale zmiany są dobre, przynajmniej tak powiadała moja babcia, za każdym razem gdy potrzebowała czegoś nowego. Z moich rozmyślań wyrwał mnie will ktory głośno powiedział: -No to jesteśmy w domu, Amando, od dziś tutaj będziesz mieszkać. Wychyliłam się delikatnie aby zobaczyć moje nowe miejsce zamieszkania, była to bardzo zadbana kamienica, wyglądała na odnowioną i nie zaprzeczę była piękna, wysoka z pięknymi ozdobieniami. Nie mogłam dokłądnie się jej przyjżeć ponieważ Max zaczął mnie pchać na drzwi, abym wyszła. W tej chwili jestem pewna, że nie jestem stworzona do bycia starszą siostrą. Wysiadajac z auta zauważyłam, że jakiś chłopak wysoki, ubrany cały na czarno z kapturem na głowie, przygląda się mi z zaciekawieniem, widziałam tylko oczy, brązowe które świeciły się jak świerzo wypolerowany diament.Nagle nie wiem skad dostałam nagły przypływ odwagi, już robiłam krok w stronę nieznajomego, gdy Will chwycił mnie za ramię z miną na której ewidentnie widniał ukryty znak zapytania i powiedział: -na spacery przyjdzie czas, teraz chciałbym pokazać ci twój pokój i troche cię pooprowadzać. Skinełam głową i ruszyłam równym krokiem w stronę domu, gdy zerknełam w tył tajemniczego chłopaka nie było, pewnie to tylko zwykły przechodzień, kto zainteresowałby sie taką dziewczyną jak ja? wyglądam jak siedem nieszczęść, spuchnięte oczy, blada cera, zero uśmiechu. Trudno, i tak nie przyjechałam tu zapoznawać się z jakimiś idiotami. Weszłam do mieszkania, które było ogromne, ta kamienica z wierzchu nie wygladała na taką. Will zaprowadził mnie do mojego pokoju w którym leżała już moja walizka, powiedział mi, żebym się rozpakowała i o 19:00 zeszła na kolację, resztę domu ma  mi pokazać jutro po tym jak wróci z pracy. Była 17:00 czyli miałam 2 godziny na rozmyślanie w samotności, nie zaprzeczę odpowiadała mi ta sytuacja. Rozglądnełam się po pomieszczeniu było pomalowane na pudrowy fiolet jedna ściana była czarna, w rogu zauważyłam pełne pudełko kredy, co oznacza, że na tej ścianie mogę pisać i rysować co chcę? nawet jestli nie do tego ta ściana jest przeznaczona, ja mam zamiar właśnie tak ją wykorzystać. Pokój jest przytulny białe meble idealnie tu pasują, łóżko jest ogromne i bardzo wygodne, jeszcze nigdy takiego nie miałam. Widzę, że Emma z Willem starają się o to abym czuła się jak najlepiej u nich. Jak na razie idzie im świetnie. Nie myśląc nad tym długo otworzyłam o ogromną szafę, w której na pewno zostanie dużo miejsa bo nie posiadam aż tylu rzeczy, i zaczełam się rozpakowywać. Wszystkie książki i ozdoby zostały przewiezione tu wcześniej i są ładnie poukładane w miejsach, które są przeznaczone specjalnie dla nich. Gdy wkońcu skończyłam, kątem oka zauważyłam, że jest już 18:30, nici z mojego rozmyślania w samotności. Przysiadłam sobie na chwilkę na sofie która znajdowała się w rogu mojego pokoju i dopiero teraz zauważyłam, że mam telewizor, albo ta rodzina nie ma na co wydawać pieniędzy albo starają się za bardzo, nie potrzebuję aż takiej wygody. Słysząc, biegnącego leciutko tupiącego chłopca, uznałam, że najwyraźniej pora już iść na kolację, podniosłam się leniwie z kanapy, i powioli podeszłam do drzwi, lekko przekręciłam klamkę, i właśnie w tej chwili zauważyłam, fakt iż Alex posiada pokój dokłądnie na przeciw mojego, ponieważ postanowił z niego wyjść o tej samej porze co ja. Rzucił do mnie uśmiech, ciężko mi odczytać czy cieszył się na mój widok, czy może to był uśmiech z przymusu, a może po prostu obojętny, chciał tylko pokazać mi, że nie żywi do mnie nienawści. nie chciałam o tym myśleć, tak jak w swoim dawnym domu zeszłąm po ciuchutku po schodach, od razu zauważając Emmę krzątającą się po kuchni, która jest połączona z jadalnią, a przy stole siedzieli już wszyscy mężczyźni mieszkający w tym domu. Will wysłał mi ciepły uśmiech i przywołał mnie gestem dłoni. Powoli poszłam w ich stronę i ostrożnie usiadłam do stołu, na przeciw pustego miejsca które jak zgaduje ma zająć Emma. Pani domu, dosłownie zaraz po moim przyjściu przyniosła upieczoną przez nią zapiekankę, nałożyła każdemu na talerz, po czym wszyscy zaczeli konsumować. Nie jestem zwolenniczką jedzenia, nie jem dużo, lecz zmusiłam się z grzeczności, nie chodzi o to, że mi nie smakowało, bo było pyszne, po prostu nie jadam kolacji ani śniadań. Podczas jedzenia wszyscy domownicy prowadzili burzliwą konwersację na temat tego czy prezenterka wiadomości powinna iść na emeryturę czy nie. Nie interesują mnie tego typu sprawy więc po skończonym posiłku, podziękowałam, odniosłam talerz do kuchni i udałam się do swojego pokoju. Wybiła 20:00 więc chyba powinnam się położyć, jestem wykończona tym dniem. Poszłam do łazienki, która znajdowała się w moim pokoju, wciąż za dużo luksusu, zdjełam ubrania i bez niczego weszłam pod prysznic, gdzie znajdował się szampon i żel. Po skończonej kąpieli wytarłam się ręcznikiem, ubrałam czystą bieliznę na którą założyłam moją czarną piżamę, składającą się z dwóch części bluzki na ramiączka i spodenek. Wyszczotkowałam zęby szczoteczką która także była już przygotowana, zadbali o wszystko, i wyszłam do swojego pokoju, było już ciemno, więc po omacku przedostałam się jakoś do łóżka, zaświecając po drodze małą lampkę usytuowaną na szafce nocnej. Wczołgałam się pod kołdrę, po czym nawet nie zauważyłam kiedy zasnełam. Nie wiadomo z jakiego powodu obudziłam się o 2:00 nad ranem, nie miałam najmniejszej ochoty iść spać, więc postanowiłam, że się ogarnę co nie co, ogarnianie w moim przypadku to umycie zębów i lekkie przeczesanie włosów, no nic, wstałam z łóżka, nie wiedząc czemu rozpierała mnie energia, jak nigdy. Udałam się do łazienki zrobiłam wszystko to o czym mówiłam wcześniej i teraz stoję przed szafą zastanawiając się co na siebie założyć. Wybrałam czarne rurki , do tego czarny krótszy sweterek sięgający do pępka, lecz zważając na fakt iż mam spodnie posiadające wysoki stan nie było widać nic. Do tego ubrałam moje czarne new balancy które gdzie niegdzie mają zielone paseczki i dalej już nie wiem co robić. Chyba wyjdę na spacer, jest ciepła noc co mi szkodzi? już nic nie może mi się stać. Otworzyłam drzwi najciszej jak mogłam po czym przez korytarz przeszłam niemal jak duch, po schodach też, gdy znalazłam się w przedpokoju wziełam swoją torebke i wyszłam. Trochę przeliczyłam się z tą ciepłą nocą, ale nie było znowu aż tak zimno. Postanowiłam pójść do parku który znajduje się niedaleko kamienicy, widziałam go jak tu jechaliśmy. Szłam wolnym krokiem, dzielnica była pusta, nie było żywej duszy na ulicy. Przez drogę przeszłam już trochę szybciej, sama nie wiem czemu, nie jechało żadne auto, po czym skręciłam do parku i zaczełam się szwędać, rozglądając się i nucąc pod nosem jakieś bezsensowne piosenki. Usiadłam na ławce i nie widząc czemu uszła ze mnie cała energia i dokładając do zmęczenia doszła jeszcze nagła fala smutku. zachciało mi się płakać ale nie miałam już na to siły, nie miałam siły na nic, czemu? ktoś kto dzień w dzień przez lata płakał po nocach i wciąż nie wylał wszystkich łez, jest już zmeczony tym wszystkim, życiem. Dla mnie to wszystko jest jak jeden wielki labirynt czasami wchodzimy w ślepy zaułek i wtedy właśnie wszystkie problemy się zaczynają, czasami też znajdujemy fałszywe wyjście, które daje nam złudne uczucie szczęścia, nieliczni tylko idą droga prostą, bez ślepych zaułków, bez niby wyjscia. Tacy ludzie są najbardziej szczęśliwi. Ja stoję w miejscu, kiedy inni wciąż szukają prostej drogi, chcę zniszczyć to wieczne poszukiwanie czego? co jeżeli znajdę wyjście, śmierć, tego wszyscy szukają, wszyscy chcemy umrzeć, gdzieś głęboko w sobie każdy tego chce, bez wyjątku. Ja nie mam najmiejszej ochoty się w to bawić, to nudne. Ja po prostu chce umrzeć, jak najszybciej, a mój labirynt jak na razie nie chce mnie wypuścić, więc muszę go jakoś zmusić. Z rozmyślań obudziło mnie wychodzące już słońce i ludzie, budzący się do pracy jak codzień rano, rutyna, tego też nie chcę. Cała zapłakana wstałam z ławki, i ruszyłam w stronę kamienicy, tym razem przechodząc przed drogę miałam całe zamglone oczy, a auta już zaczynały jeździć,szłam powoli, co mnie to obchodzi? Gdy doszłam pod kamienicę stanełam przed nią, ponieważ wiedziałam to iż Emma i Will do pracy wychodzą o 5:00 patrząc na zegar usytuawany na ścianie jakiegoś budynku zauważyłam, że jest już 4:24 co onzacza, ze na pewno już wstali. Co teraz? gapiłam się na budynek szukając jakiegoś tajnego wejścia, trudno nie będę tu stała, wchodzę. Nacisnełam klamkę i szybko doszłam do drzwi naszego mieszkania, otworzyłam je, a moim oczom ukazała się przerażona Emma, która rzuciła się na mnie i przytuliła z całej siły jaką miała. Wyrwałam się delikatnie z uścisku, wtedy przyszedł Will i Alex? zwariował, normalni nastolatkowie śpią o tej porze. Gdy mnie zobaczył, na głos powiedział: - to chyba mogę iść już spać, żyje, oddycha, nic jej nie jest, no Amanda u nas w domu nie wychodzi się na poranne spacery, bez słowa. i poszedł, zgaduję że do swojego pokoju. Will popatrzył na mnie z grymasem na twarzy po czym zwórił się do mnie: -Nie możesz nam tego robić, wiesz jak się martwiliśmy? gdzie byłaś?- powiedział zmęczonym głosem
- w parku, siedziałam tam od 2:00 w nocy, mogę już iść do siebie?- chyba to było pierwsze dłuższe zdanie jakie wypowiedziałam, od czasu przybycia tutaj, nie wiem co się ze mną stało, po prostu widząc ich zatroskane miny uznałam, że muszę dać im odpowiedź. Nie sądzę, aby naprawdę ich to obchodziło, nikogo od śmierci babci nie obchodziłam, więc czemu ich miałam nagle zacząć. Staliśmy jak idioci w tym przedpokoju, oni mogą zosać ja nie bo nogi mnie już bolą, szybko zawiesiłam torebkę na miejsce, wyciągnełam z niej telefon i słuchawki, po czym udałam się na górę. Gdy weszłam do pokoju, zauważyłam otwartą szafę, a zamykałam ją, pewnie sprawdzali czy nie uciekłam. Nie zastanawiając się nad tym długo, zamknełam ją po czym pościeliłam łóżko. Położyłam się, wpiełam słuchawki do telefonu i włożyłam do uszu, następnie włączyłam ulubioną playlistę, i nie wiedząc czemu zasnełam. Obudził mnie jakiś hałas na dole, szybko się otrząsnełam, zerknełam na zegar 11:00, dzień czas zacząć. Zasnełam w ubraniach, troche to niewygodne, wyłączylam muzykę, wyjmując przy tym słuchawki i kładąc wszytsko obok na szafce nocnej, wyszłam na korytarz. Alex chyba spał, i co on sobie wyobraża, przecież Max to dziecko może coś sobie zrobić, powoli wczuwam się w role starszej siostry, zeszłam po schodach i udałam się od razu do kuchni w której max robił wieżę z krzeseł aby dostać się do najwyzszej półki, szybko tam podbiełam i ściągłam go z niestabilnej budowli mówiąc, przy tym:-co ty wyrabiasz  młody, mogłeś mnie zawołać, co chcesz z tej szafki?- powiedziałam odkładając krzesła na swoje miejsce, Max ze skwaszoną miną odpowiedział:-spałaś, nie chciałem cię budzić, a Alex by mnie zabił gdybym wszedł do jego pokoju, więc zszedłem sobie sam wkońcu mam 8 lat nie jestem młody i chcę stamtąd płatki kukurydziane.- odpowiedział, stawiając nacisk na słowo "młody". Szybko wyciągnełam płatki i wsypałam do wcześniej przygotowanej miski, po czym nalałam mleka, które wyjełam z lodówki, w tym czasie chłopczyk usadowił się przy blacie i obserwował każdy mój ruch -podano do stołu- powiedziałam a następnie położyłam mu przed nosem miskę pełną jedzenia -dziękuję- odpowiedział, po czym zaczął zajadać, uśmiechnełam się.No i co teraz? Nie mam co robić, przecież nie znam miasta, a w domu siedzieć nie chcę, nie znam tu nikogo, chyba jestem skazana na towarzystwo tych dwóch. Obróciłam się do wyjścia, gdzie stał Alex obserwujący całą sytuacje, zwrócił się do Maxa gdy ja już wychodziłam po schodach -Jak dostałeś się do płatków, nie mów, że wieżę robiłeś-. Max odpowiedział z entuzjazmem: - robiłem, ale Amanda mnie z niej zdjeła, poukładała krzesła i zrobiła mi przepyszne płatki!-. uśmiechnełam się słysząc te słowa, nie wiem o czym rozmawiali dalej ponieważ weszłam już do swojego pokoju. Stoję na środku i co teraz? zauważyłam, że posiadam szeroki parapet, bez chwili namysłu usadowiłam się na nim, zauważając, że jestem okno w okno z czimś pokojem, chyba będę musiała zasuwać rolety, wkońcu nie wiem kto tam ma pokój. W momencie gdy chciałam przyjżeć się, pomieszczeniu znajdującemu się przed moimi oczami, do mojego pokoju wszedł mój starszy przyrodni brat, z obojętną miną powiedział .- zbieraj się, mam ci dzisiaj pokazać mniej więcej, miasto, czekam na dole-. już otwierałam usta aby powiedzieć mu, że nie mam najmniejszej ochoty na zwiedzanie, a jak będę miała to sobie sama dam radę, niestety wyszedł, zamykając za soba drzwi. Co mam teraz zrobić? iść, nie chce, ale siedzieć w domu tez nie będę. Wstałam powoli, podeszłam do łóżka, biorąc telefon ze słuchawki i leniwym krokiem, wyszłam z pokoju zamykając delikatnie za sobą drzwi a następnie schodząc, po schodach. Gdy zeszłam, moim oczom ukazała się dwójka chłopaków, moich przyrodnich braci, przeszłam, koło nich obojętnie, zdjełam torbę z wieszaka, wrzuciłam do niej wcześniej zabrane rzeczy, po czym obróciłam się, wdząc ich gapiących się na mnie powiedziałam .- idziemy? czy moze wolicie stać i przyglądać się każdemu mojemu ruchowi?-. nie usłyszałam odpowiedzi, więc wyszłam sama, na zewnątrz było cieplej niż wcześniej, czego można się spodziewać była 2:00 nad ranem. Usłyszałam zamykające się drzwi, chłopcy podeszli do mnie, Alex powiedział .- najpierw odprowadzimy Maxa do kolegi a potem, pokarzę ci najważniejsze miejsca-. Skinełam głowa i ruszyłam za nimi, powolnym krokiem. Nie obchodziło mnie to o czym rozmawiają, rozglądałam się dookoła, nic ciekawego, Londyn jest piękny, szary ponury tak to moje miasto, ale nie ciekawią mnie jego zabytki, ani nic tym podobnego. nawet nie zauważyłam kiedy Alex odprowadził Maxa do mieszkania jego przyjaciela i przyszedł do mnie zadając mi pytanie .- To gdzie chcesz iść?-. serio. skad mam wiedzieć.
wzruszyłam ramionami zwracając się do niego .- nie wiem czy wiesz, ale byłam w Londynie raz w życiu i to przejazdem, skąd mogę wiedzieć gdzie chce iść? szczerze? najchętniej nie szłabym nigdzie, ale siedzenie w domu tez mi nie odpowiada, więc ty prowadź ja pójdę tam gdzie chcesz-. No  i ruszyliśmy, bez słowa, przed siebie.
______________________

@97qrier

Chapter 1

Chapter 1
"Two Different worlds"


Co widzę patrząc w lustro? widzę dziewczynę zaniedbaną, z oczami spuchniętymi od płaczu, ze sztucznym uśmiechem, pozornie szczęśliwą, która bardzo stara się ukryć prawdziwe uczucia, która nie chcę aby ktokolwiek wiedział co naprawdę czuje widzę Amandę Bell, która ma dość życia. To wszysctko mnie przerasta, chciałabym to skończyć, nie mam już nikogo bliskiego, wszystkich straciłam po kolei, najpierw rodzice w tym tragicznym wypadku, w którym ja też brałam udział, miałam 4 lata, jechaliśmy na zakupy spożywcze, jak co sobotę. Mimo iż byłam taka mała, pamiętam ten dzień. Mama jak zawsze śpiewała piosenkę która rozbrzmiewała w radiu, a tata oczywiście mówił jej jak okropną śpiewaczką jest. Dokładnie w momęcie gdy moja rodzicielka chciała zmienić stację w radiu na naszej drodze pojawił się tir, rozpędzony, nie jadący swoim pasem ruchu, wjechał w nas, nawet nie hamował, nie wiem jak wydostałam się z auta które było praktycznie całkowicie zmieżdżone, nie pamiętam, jedyne co wiem to to, że straszliwie płakałam widząc rodziców leżących w kałuży krwi, mimo tego, że nie mogłam nic zrozumieć, czułam, że to koniec, a to wszystko przez jednego pijanego mężczyznę.To ja powinnam tam zginąć nie oni. Nienawidzę siebie za to, że żyję.A teraz? Dokładnie tydzień temu umarła ostatnia osoba, którą obchodziłam, moja babcia zasneła na zawsze, była jedyną osobą której mogłam powiedzieć wszystko, osobą która zawsze umiała mi pomóc w ciężkiej sytuacji, niestety miała juz 93 lata, wiadomą rzeczą było to, iż jej śmierć się zbliża, pogodziłam się z myślą, że nie żyje, była szczęśliwa kiedy umierała wiem to, ona zawsze była szczęśliwa, bez względu na sytuacje, nawet po śmierci dziadka trzymała się bardzo dobrze, nigdy nie przestała się uśmiechać. Teraz, dokładnie za 30minut mam ją pożegnać, zakopać na cmentarzu, gdzie jej ciało rozłoży się w trumie a dusza zazna z pewnością spokoju, ponieważ moja babcia była najlepszym człowiekiem jakim mogła być za życia, zawsze każdemu dawała tyle ciepła. Niestety ja jestem jej przeciwieństwem, przy ludziach szczęśliwa, w czterech ściana wylewam swój ból płacząc całymi nocami.
Chcę zacząć nowe życie, po pogrzebie wyprowadzam się do Londynu, gdzie znajduje się moja rodzina zastępcza, ponoć to mili ludzie, wiem, ze nie zżyję się z nimi, nigdy nie bedę traktować ich jak prawdziwą rodzinę, lecz postaram się być miła, cóż innego mi pozostaje? mam 15 lat nie moge decydować o swoim losie, gdybym mogła zostałabym w tym domu i dbała o niego tak jak robiła to moja babcia, niestety jest to niemżliwe tak jak wspomniałam wcześniej. Dobrze, czas się zbierać, szybko nałożyłam na siebie ubrania które przygotowałam rano, czarną sukienkę i trampki, wiem nie wypada, ale babcia dobrze wiedziała, że nie wytrzymałabym w szpilkach, zawsze mi powtarzała, żebym nie przejmowała się tym, że ludzie się patrzą, ważne zebym ja się dobrze czuła. Gdy już się przygotowałam, wiedziałam, że czas zmierzyć się z rzeczywistością, nacisnełam klamkę drzwi, a te otwarły się skrzypiąc po cichu, przeszłam przez ciemny, pusty korytarz po czym zeszłam ze schodów najdelikatniej jak mogłam, nie chciałam stworzyć żadnego hałasu, chodź nikogo nie było w domu. Nienawidziłam tego irytującego odgłosu gdy naciska się stopą na stopień starych schodów. Moja torba siedziała oparta o ściane w przedpokoju, cały mój dobytek znajduje się w tej malutkiej walizce, nie mam za wiele, nigdy jakoś specjalnie nie dbałam o to aby posiadać wiele rzeczy. No nic, walizkę zostawiam tutaj, ponieważ potem wraz z moją nową rodzinką ją odbierzemy, nie wiem po co oni będą na pogrzebie skoro nawet nie znali mojej babci, nie ważne. Wychodząc z domu wziełam torebkę w której miałam, najpotrzebniejsze rzeczy czyli: telefon, słuchawki, chusteczki higieniczne i tabletki przeciwbólowe, zawsze mam to przy sobie, bez torebki czuję się jak bez głowy czy ręki, założę się, że wiele osób tak ma. Otwarłam drzwi frontowe a słońce od razu poraziło mnie tak mocno, ze musiałam zasłonić oczy ręką, piękna pogoda, dobrze że nie pada, babcia nigdy nie chciałaby żeby ludzie żegnali ją w deszczu, spojrzałam przed siebie i co zobaczyłam? nic innego jak panią smith , która czekała na mnie. Pani Smith była najlepszą przyjaciółką mojej babci, znały się od dzieciństwa, wszędzie razem wychodziły, nigdy się nie rozstawały. To była piękna przyjaźń. Staruszka, uśmiechneła się na mój widok i uniosła radośnie rękę machając mi, na przywitanie, była ubrana na czarno w piękną sukienkę i sandały, podeszłam do niej witając się, za to ona widząc moją niezadbaną, skuchniętą od płaczu twarz z grymasem na twarzy powiedziała:
-no kochanieńka, nie smuć sie twoja babcia dopiero teraz zaczeła prawdziwe życie- uśmiechnełam się na te słowa, ona cieszyła się, z tego iż moja babcia wreszcie zaznała spokoju, wziełam szczęśliwą staruszkę pod rękę i ruszyłyśmy razem na pogrzeb mojej najukochańszej babci. Idąc drogą Pani Smith opowiadała mi masę zabawnych wspomnień które posiadała ze swoja przyjaciółką, zaskakujące jest to jak dobrze się znały, ale cóż można powiedzieć o przyjaźni która trwała około 90 lat? Gdy dotarłyśmy do koscioła punktualnie na godzinę 14:00 usiadłam w pierwszej ławce, najbliżej ołtarza, przed którym znajdował sie grób mojej babci, ona tam leżała, a raczej już nie ona tylko jej ciało,a dusza odpoczywa po tych 93 latach ciężkiego życia. Kazanie było piekne jak nigdy, a na samą msze przyszło tyle ludzi, kosciół pękał w szwach, tak moja babunia była najukochańszą i najbardziej znaną osoba w naszym miasteczku.Po mszy, gdy szliśmy, tą krótką drogą na cmentarz, zachciało mi się plakać, mimo tego, ze wiem to iż moja babcia jest teraz szczęśliwa, straszliwie mi jej brakuje, była jedyna w swoim rodzaju, nikogo poza nią nie miałam, nie przyjaźniłam się z ludźmi ze szkoły jak dla mnie byli nic nie wartymi gówniarzami, którzy myślą, ze mogą wszytsko a tak naprawdę nie mogą nic, moja kochana babunia odeszła na zawsze i nikt nie zapełni tej pustki w moim sercu która właśnie teraz tak boleśnie mi się ukazała. Płakałam calą uroczystość na cmentarzu, nie byłam jedyna prawie każdy nie mógł powstrzymać łez.Gdy wszystko się skończyło i każdy powoli oddalał się do domu ja chciałam zostać na chwilę sama, lecz gdy już byłam pewna że mogę spokojnie usiąść, pomodlić się, "porozmawiać" z babcią, podszedł do mnie wysoki mężczyzna w garniturze, brunet nie przyglądałam mu się zbyt dobrze bo zaraz po tym jak go zauważyłam, zobaczyłam, że za nim stoi młoda kobieta wraz z dwójką synów, Mężczyzna po krótkim czasie oczekiwania na to aż na niego spojrzę powiedział:-Jestem Will Samels od dziś jestem twoim opiekunem prawnym, a to jest moja rodzina-. odsunął się na bok ukazując mi w całej okazałości moją nową rodzinkę, dowiedziałam się, ze starszy syn ma na imię Alex, młodszy Matt a żona Willa ma na imię Emma. Wydają się być mili. Po zapoznaniu spytałam czy mogę zostać jeszcze na chwilę, niestety musieliśmy jechać bo inaczej wszystkie drogi będą zakorkowane. Pomodliłam się krótko i pojechaliśmy do domu po moją walizkę.
Nie chciałam jak na razie nawiązywać zbyt bliskich kontaków z tą rodziną, ale oni ciagle zadawili pytania, na które nie miałam ochoty odpowiadać więc siedziałam cicho patrząc w szybę. Nigdy nie miałam rodzeństwa i boję się, ze to nie wypali bo nie potrafie porozumiewać się z rówieśnikami, Matt jest ode mnie młodszy o 7 lat za to Alex jest starszy o 2 lata, ciężko będzie, bo ja nigdy nie potrafie się dogadać z chłopakami, zwłaszcza starszymi, na pewno ma kolegów co będzie irytujące, lubię spokój a wątpię żebym z dwójką braci go zaznała. Gdy dojechaliśmy, szybko zabrałam walizkę i zamknełam drzwi na klucz po czym zostawiłam go pod wycieraczką tak jak prosiła mnie o to pani która miała sprzedać ten dom. Will pomógł mi włożyć walizkę do bagażnika po czym wsiadłam do auta i udaliśmy sie w daleką podróż do Londynu, gdzie miałam zacząć wszystko od nowa.

_________________

@97qrier 

Bohaterowie

Amanda Bell:



Allan Windy:

Brandon Price: