czwartek, 24 lipca 2014

Chapter 3

Chapter 3
"i don't know you, so fuck off"


Oprowadzanie zakończone, cała drogę Alex nawijał a ja udawałam, że go słucham, przytakując i patrząc w miejsca które pokazuje, nic mnie nie zainteresowało prócz pewnej zamaskowanej ławki w parku, zauważyłam ją przypadkiem, gdy szliśmy, jest zamaskowana roślinnością i słabo można cokolwiek zauważyć, gdy tam podeszłam zauważyłam, ze jest to taki cichy zakątek, już chciałam sobie tam przysiąść lecz mojemu "bratu" zachciało się iść dalej, nie mogłam ogarnąć skąd on bierze tyle energii, mi by się nie chciało. Gdy wracaliśmy już do domu spotkaliśmy jego kumpla Charliego, nawet przystojny nie powiem, ale z charakteru zachowywał się jak idiota, nie wiem może to taki wiek? nie zainteresował mnie swoja osobą jakoś szczególnie, więc gdy Alex był zajęty rozmową szybkim krokiem poszłam do domu. Do parku pójdę wieczorem, oczywiście gdy wszyscy będą spali, tym razem wrócę, przed 4:00 tak aby wszyscy leżeli w łóżkach. Teraz siedzę na parapecie i przyglądam się mojemu pokojowi, nie ma w nim w sumie nic mojego poza ubraniami i książkami, czas to zmienić, czarna pusta ściana, muszę ją zapełnić już nawet wiem czym. Zeskoczyłam z parapetu i podeszłam do rogu pokoju, chwyciłam białą kredę i zaczęłam kreślić nią proste linie. Godzinę później skończyłam ciężko było musiałam wchodzić na krzesło aby dostać wyżej i narysować coś na samej górze, ale skończyłam, narysowałam ogromny labirynt, na początku fioletową kredą napisałam "NOW YOU ARE ALIVE" a na końcu "NOW YOU GONNA DIE" za to na samym środku szarą kredą napisałam ogromnymi literkami "FIND YOUR WAY TO DIE", teraz gdy wchodzi się do mojego pokoju, każda rozumna istota zrozumie jakie mam poglądy na życie. Podoba mi się moje arcydzieło, wpatrując się w nie poczułam głód, muszę coś zjeść, ale najpierw muszę umyć ręce i załatwić swoje potrzeby fizjologiczne, w tym celu udałam się do łazienki, po zrobieniu tego co miałam na celu, wyszłam z pokoju i zeszłam na dół, Emma powiedziała mi, ze obiad zazwyczaj robi Alex, tym razem jednak był zajęty rozmową z przyjacielem, więc postanowiłam, że przygotuję coś dla nich, dobra siostra ze mnie nie ma co. No nic wyciągnęłam potrzebne mi rzeczy i wzięłam się za przyrządzanie spaghetti, nie byłam jakąś świetną kucharką, lecz powiedzmy że lubiłam gotować, nastawiłam wodę na makaron, i przygotowałam sos. Gdy wszystko było już gotowe wyjęłam talerze i nałożyłam, nie byłam pewna czy nakładać Alexowi, najwyżej sam to zrobi, zawołałam Maxa a ten przybiegł od razu, siadając do stołu, podałam mu talerz on jak zwykle podziękował i zaczął zajadać, nie zastanawiając się długo zrobiłam to samo, podczas jedzenia Maxi opowiadał mi przeróżne historyjki o super bohaterach jak to na ośmiolatka przystało. Po skończonym posiłku młody poszedł na górę, a ja pozmywałam naczynia, po sobie i po nim. Zrobiłam zdecydowanie za dużo jedzenia więc przygotowane spaghetti przykryłam i włożyłam do lodówki, jak ktoś będzie chciał to sobie odgrzeje. Zerknęłam na zegar 15:00 Will wraca o 16:00 a Emma chyba o 17:00 nie wiem czy dobrze zapamiętałam. Nie chciałam nad tym rozmyślać, więc poszłam do swojego pokoju po drodze zgarniając mój telefon z torebki która znajduje się w przedpokoju. Powoli wyczołgałam się po schodach, może na spacer poszłabym teraz, przynajmniej nie musiałabym wracać na kolację, nie będę głodna, z tą myślą w głowie weszłam do swojego pokoju. Nie wiem czemu, ale mój telefon wydał z siebie odgłos przychodzącej wiadomości, ciekawe mój numer ma tylko Will, Emma miała babcia no i Alex.. co jeżeli dał Charliemu? tylko nie to. Pośpiesznie sprawdziłam wiadomość, moje obawy się potwierdziły treść wiadomości brzmiała tak "cześć Amelio, tutaj Charlie, pamiętasz mnie jeszcze? nie chciałabyś się ze mną spotkać jeszcze dzisiaj? poszlibyśmy na jakiś spacer gdzieś coś? odpisz proszę xx" aż mną potrząsnęło, nie chcę spotykać się z takim zacofanym umysłowo człowiekiem i jeszcze to "xx" niech pomarzy a z Alexem porozmawiam potem na temat rozdawania mojego numeru każdemu napotkanemu kolesiowi. Odpisać czy nie? może zignorować, nie no wtedy będzie do mnie ciągle wypisywał i nie da mi spokoju szybko wystukałam krótką wiadomość "um dzięki za zaproszenie, ale nie skorzystam ani teraz ani w najbliższej przyszłości." kliknęłam "send" i było po sprawie może się odczepi. Nienawidzę natarczywych ludzi. jest 15:25 Will zaraz przyjedzie, nie chcę go spotkać gdy będę wychodzić, wiec szybko, włożyłam telefon do kieszeni, zeszłam na dół, wzięłam torebkę i wybiegłam na zewnątrz. Gdzie teraz? do parku muszę znaleźć to miejsce. Przebiegłam na drugą stronę drogi i udałam się na poszukiwania, gdzie to było, gdzieś na przeciwko fontanny chyba, co mi szkodzi sprawdzić? nie myliłam się bez problemu odnalazłam cichy zakątek parku, przedarłam się przez chaszcze, a moim oczom ukazała się piękna drewniana ławka, nawet się nie zastanawiałam usiadłam wygodnie przyglądając się temu pięknemu miejscu. Ciekawe czy ktoś już je odkrył, wątpię jest nieźle zamaskowane. I tak siedziałam przyglądając się ludziom którzy nie widzieli mnie, ja ich też ledwo widziałam a jednak. W pewnym momencie zobaczyłam, coś co mnie zaciekawiło, po mojej prawej stronie na kamieniu który opierał się o skałę, widniał czarny napis, nie widziałam z daleka co jest dokładnie napisane wiec, szybko wstałam i podeszłam, przeczytałam i trochę mnie to zdziwiło, na kamieniu widniał napis "MY PLACE" bez podpisu. Gdzie ten właściciel? nie chciało mi się o tym myśleć, nie mam siły ani ochoty. Wstałam i ponownie powróciłam do wcześniejszego rozmyślania na ławeczce, tym razem wyciągnęłam z torebki słuchawki, włożyłam je do uszu jednocześnie podpinając do telefonu i włączając moja ulubioną playlistę. W moich uszach rozbrzmiewała muzyka, gdy w końcu zauważyłam że, robi się ciemno ludzi coraz mniej, ja tu sama, a co jeżeli ta ławka należy do jakiegoś pedofila? Podskoczyłam na samą myśl i z niechęcią wstałam. Emma i Will będą się martwić, z grymasem na twarzy przedarłam się przez chaszcze i powolnym krokiem udałam się w stronę domu, tak naprawdę, nie potrafię nazwać tego miejsca domem, nie potrafię przyzwyczaić się do tego, że mam nową rodzinę, może to tak wygląda, ale naprawdę w środku jestem kłębkiem nerwów nie wiem co mam myśleć, to wszystko dzieje się za szybko zdecydowanie, nienawidzę pośpiechu i w tej sytuacji nie jest on ani trochę wskazany. Zagubiona w swoich myślach nawet nie zauważyłam, ze wpadłam rozpędzona prosto w jakiegoś chłopaka, oczy miałam zamglone bo płacz nie daje mi spokoju, więc nie mogłam się mu przyjrzeć, z oburzeniem krzyknęłam: -patrz jak łazisz, matko boska, ślepy jesteś czy coś?!-. chyba trochę przesadziłam, bo to w końcu ja w niego wpadłam tak? lecz on się nie odezwał, wzdrygnęłam się, a co jeżeli to morderca i właśnie prosto w jego ramiona wpadła mu kolejna ofiara, czemu się nie odzywa? przetarłam oczy i zauważyłam, usta, tuż przed moimi oczami, jestem wysoka jakim cudem on jest aż tyle wyższy? nie wiem, ale on się uśmiechał był zdecydowanie rozbawiony tym że stoję na wprost niego cała zaryczana plus krzyczę na niego bez powodu, zrobiłam minę pytającą co najwyraźniej rozbawiło go jeszcze bardziej: -z czego się tak śmiejesz, słuchaj wiem ze zachowuję się jak idiotka, ale mógłbyś mnie przepuścić, śpieszę się.- i o to właśnie teraz usłyszałam jego głos: -jesteś zabawna, na swój sposób, wyglądasz tragicznie, mogę wiedzieć czemu? nie przepuszczę cię dopóki się nie dowiem, tak wiem jestem ciekawski, ale taka moja natura, więc? -. kurwa mac co?! nie znam go a on mnie wypytuje o moje prywatne sprawy szybko rzuciłam - nie twoja sprawa- odwróciłam się i poszłam w drugą stronę na pewno da się przejść inną drogą, i nie myliłam się szybko trafiłam do celu, gdy weszłam do mieszkania, kolacja już dobiegała końca, i znowu tak jak ostatnio Emma słysząc otwierające się drzwi podbiegła do mnie i mocno przytuliła, tym razem nie chciało mi się nic tłumaczyć, chciałam spać odpocząć, rozmyślać, powiedziałam tylko -żyje, oddycham, idę do siebie, nic się nie stało, pa- i pobiegłam na górę najszybciej jak potrafiłam. Wpadłam zdyszana do pokoju, szybko rzuciłam torbę na biurko i pobiegłam pod prysznic który również wzięłam z prędkością światła, gdzie ten pospiech, wcześniej nie chciałam się śpieszyć,  a teraz biegam jakbym miała motorek przyczepiony do pleców. No nic, okropnie zmęczona padłam na łóżko i oczywiście, w najmniej oczekiwanym momencie rozbrzmiał dźwięk przychodzącej wiadomości SMS. czy ten Charlie może mi dać spokój? błagam. wyczołgałam się z łóżka, podeszłam do biurka i powolnym ruchem wyciągnęłam telefon, z którym wróciłam pod cieplutką kołdrę, odblokowałam i weszłam w wiadomości, to nie był ten sam numer, to ktoś inny, pisze "nieznany" czyli co nie mogę odpisać?! wyświetliłam wiadomość której treść mnie trochę przeraziła a z drugiej strony uśmiechnęłam się czytając: "mam nadzieję, ze nie wyglądasz już tak tragicznie, śpij dobrze, dobranoc" nie mam zielonego pojęcia skąd ten chłopak ma mój numer, ale to miłe na swój sposób. Nie chciałam o tym myśleć, jestem wykończona, i nawet nie wiem czy dobrze to przeczytałam, odłożyłam telefon na szafkę nocną i zasnęłam nawet nie zauważyłam kiedy.

___________________________
przepraszam, że akcja rozwija się tak powoli, ale tak ma być, w następnych rozdziałach wszystko pójdzie szybciej, mam nadzieję :) postaram się dodawać częściej - @97qrier

1 komentarz:

  1. Bardzo podoba mi się twoje opowiadanie :) Nie mogę się doczekać kolejnych rozdziałów. Jestem ciekawa co dalej się wydarzy w związku z tym tajemniczym chłopakiem :)

    OdpowiedzUsuń