piątek, 18 lipca 2014

Chapter 2

Chapter 2
"everything will be better"


Londyn jest pięknym miastem, uwielbiam deszcz więc klimat jak najbardziej mi odpowiada. Byłam tu tylko raz w swoim życiu, na wycieczce szkolnej i od razu pokochałam to miejsce, niestety nigdy nie chciałam opuścić mojego ukochanego miasteczka, akurat teraz jestem zmuszona. Ale zmiany są dobre, przynajmniej tak powiadała moja babcia, za każdym razem gdy potrzebowała czegoś nowego. Z moich rozmyślań wyrwał mnie will ktory głośno powiedział: -No to jesteśmy w domu, Amando, od dziś tutaj będziesz mieszkać. Wychyliłam się delikatnie aby zobaczyć moje nowe miejsce zamieszkania, była to bardzo zadbana kamienica, wyglądała na odnowioną i nie zaprzeczę była piękna, wysoka z pięknymi ozdobieniami. Nie mogłam dokłądnie się jej przyjżeć ponieważ Max zaczął mnie pchać na drzwi, abym wyszła. W tej chwili jestem pewna, że nie jestem stworzona do bycia starszą siostrą. Wysiadajac z auta zauważyłam, że jakiś chłopak wysoki, ubrany cały na czarno z kapturem na głowie, przygląda się mi z zaciekawieniem, widziałam tylko oczy, brązowe które świeciły się jak świerzo wypolerowany diament.Nagle nie wiem skad dostałam nagły przypływ odwagi, już robiłam krok w stronę nieznajomego, gdy Will chwycił mnie za ramię z miną na której ewidentnie widniał ukryty znak zapytania i powiedział: -na spacery przyjdzie czas, teraz chciałbym pokazać ci twój pokój i troche cię pooprowadzać. Skinełam głową i ruszyłam równym krokiem w stronę domu, gdy zerknełam w tył tajemniczego chłopaka nie było, pewnie to tylko zwykły przechodzień, kto zainteresowałby sie taką dziewczyną jak ja? wyglądam jak siedem nieszczęść, spuchnięte oczy, blada cera, zero uśmiechu. Trudno, i tak nie przyjechałam tu zapoznawać się z jakimiś idiotami. Weszłam do mieszkania, które było ogromne, ta kamienica z wierzchu nie wygladała na taką. Will zaprowadził mnie do mojego pokoju w którym leżała już moja walizka, powiedział mi, żebym się rozpakowała i o 19:00 zeszła na kolację, resztę domu ma  mi pokazać jutro po tym jak wróci z pracy. Była 17:00 czyli miałam 2 godziny na rozmyślanie w samotności, nie zaprzeczę odpowiadała mi ta sytuacja. Rozglądnełam się po pomieszczeniu było pomalowane na pudrowy fiolet jedna ściana była czarna, w rogu zauważyłam pełne pudełko kredy, co oznacza, że na tej ścianie mogę pisać i rysować co chcę? nawet jestli nie do tego ta ściana jest przeznaczona, ja mam zamiar właśnie tak ją wykorzystać. Pokój jest przytulny białe meble idealnie tu pasują, łóżko jest ogromne i bardzo wygodne, jeszcze nigdy takiego nie miałam. Widzę, że Emma z Willem starają się o to abym czuła się jak najlepiej u nich. Jak na razie idzie im świetnie. Nie myśląc nad tym długo otworzyłam o ogromną szafę, w której na pewno zostanie dużo miejsa bo nie posiadam aż tylu rzeczy, i zaczełam się rozpakowywać. Wszystkie książki i ozdoby zostały przewiezione tu wcześniej i są ładnie poukładane w miejsach, które są przeznaczone specjalnie dla nich. Gdy wkońcu skończyłam, kątem oka zauważyłam, że jest już 18:30, nici z mojego rozmyślania w samotności. Przysiadłam sobie na chwilkę na sofie która znajdowała się w rogu mojego pokoju i dopiero teraz zauważyłam, że mam telewizor, albo ta rodzina nie ma na co wydawać pieniędzy albo starają się za bardzo, nie potrzebuję aż takiej wygody. Słysząc, biegnącego leciutko tupiącego chłopca, uznałam, że najwyraźniej pora już iść na kolację, podniosłam się leniwie z kanapy, i powioli podeszłam do drzwi, lekko przekręciłam klamkę, i właśnie w tej chwili zauważyłam, fakt iż Alex posiada pokój dokłądnie na przeciw mojego, ponieważ postanowił z niego wyjść o tej samej porze co ja. Rzucił do mnie uśmiech, ciężko mi odczytać czy cieszył się na mój widok, czy może to był uśmiech z przymusu, a może po prostu obojętny, chciał tylko pokazać mi, że nie żywi do mnie nienawści. nie chciałam o tym myśleć, tak jak w swoim dawnym domu zeszłąm po ciuchutku po schodach, od razu zauważając Emmę krzątającą się po kuchni, która jest połączona z jadalnią, a przy stole siedzieli już wszyscy mężczyźni mieszkający w tym domu. Will wysłał mi ciepły uśmiech i przywołał mnie gestem dłoni. Powoli poszłam w ich stronę i ostrożnie usiadłam do stołu, na przeciw pustego miejsca które jak zgaduje ma zająć Emma. Pani domu, dosłownie zaraz po moim przyjściu przyniosła upieczoną przez nią zapiekankę, nałożyła każdemu na talerz, po czym wszyscy zaczeli konsumować. Nie jestem zwolenniczką jedzenia, nie jem dużo, lecz zmusiłam się z grzeczności, nie chodzi o to, że mi nie smakowało, bo było pyszne, po prostu nie jadam kolacji ani śniadań. Podczas jedzenia wszyscy domownicy prowadzili burzliwą konwersację na temat tego czy prezenterka wiadomości powinna iść na emeryturę czy nie. Nie interesują mnie tego typu sprawy więc po skończonym posiłku, podziękowałam, odniosłam talerz do kuchni i udałam się do swojego pokoju. Wybiła 20:00 więc chyba powinnam się położyć, jestem wykończona tym dniem. Poszłam do łazienki, która znajdowała się w moim pokoju, wciąż za dużo luksusu, zdjełam ubrania i bez niczego weszłam pod prysznic, gdzie znajdował się szampon i żel. Po skończonej kąpieli wytarłam się ręcznikiem, ubrałam czystą bieliznę na którą założyłam moją czarną piżamę, składającą się z dwóch części bluzki na ramiączka i spodenek. Wyszczotkowałam zęby szczoteczką która także była już przygotowana, zadbali o wszystko, i wyszłam do swojego pokoju, było już ciemno, więc po omacku przedostałam się jakoś do łóżka, zaświecając po drodze małą lampkę usytuowaną na szafce nocnej. Wczołgałam się pod kołdrę, po czym nawet nie zauważyłam kiedy zasnełam. Nie wiadomo z jakiego powodu obudziłam się o 2:00 nad ranem, nie miałam najmniejszej ochoty iść spać, więc postanowiłam, że się ogarnę co nie co, ogarnianie w moim przypadku to umycie zębów i lekkie przeczesanie włosów, no nic, wstałam z łóżka, nie wiedząc czemu rozpierała mnie energia, jak nigdy. Udałam się do łazienki zrobiłam wszystko to o czym mówiłam wcześniej i teraz stoję przed szafą zastanawiając się co na siebie założyć. Wybrałam czarne rurki , do tego czarny krótszy sweterek sięgający do pępka, lecz zważając na fakt iż mam spodnie posiadające wysoki stan nie było widać nic. Do tego ubrałam moje czarne new balancy które gdzie niegdzie mają zielone paseczki i dalej już nie wiem co robić. Chyba wyjdę na spacer, jest ciepła noc co mi szkodzi? już nic nie może mi się stać. Otworzyłam drzwi najciszej jak mogłam po czym przez korytarz przeszłam niemal jak duch, po schodach też, gdy znalazłam się w przedpokoju wziełam swoją torebke i wyszłam. Trochę przeliczyłam się z tą ciepłą nocą, ale nie było znowu aż tak zimno. Postanowiłam pójść do parku który znajduje się niedaleko kamienicy, widziałam go jak tu jechaliśmy. Szłam wolnym krokiem, dzielnica była pusta, nie było żywej duszy na ulicy. Przez drogę przeszłam już trochę szybciej, sama nie wiem czemu, nie jechało żadne auto, po czym skręciłam do parku i zaczełam się szwędać, rozglądając się i nucąc pod nosem jakieś bezsensowne piosenki. Usiadłam na ławce i nie widząc czemu uszła ze mnie cała energia i dokładając do zmęczenia doszła jeszcze nagła fala smutku. zachciało mi się płakać ale nie miałam już na to siły, nie miałam siły na nic, czemu? ktoś kto dzień w dzień przez lata płakał po nocach i wciąż nie wylał wszystkich łez, jest już zmeczony tym wszystkim, życiem. Dla mnie to wszystko jest jak jeden wielki labirynt czasami wchodzimy w ślepy zaułek i wtedy właśnie wszystkie problemy się zaczynają, czasami też znajdujemy fałszywe wyjście, które daje nam złudne uczucie szczęścia, nieliczni tylko idą droga prostą, bez ślepych zaułków, bez niby wyjscia. Tacy ludzie są najbardziej szczęśliwi. Ja stoję w miejscu, kiedy inni wciąż szukają prostej drogi, chcę zniszczyć to wieczne poszukiwanie czego? co jeżeli znajdę wyjście, śmierć, tego wszyscy szukają, wszyscy chcemy umrzeć, gdzieś głęboko w sobie każdy tego chce, bez wyjątku. Ja nie mam najmiejszej ochoty się w to bawić, to nudne. Ja po prostu chce umrzeć, jak najszybciej, a mój labirynt jak na razie nie chce mnie wypuścić, więc muszę go jakoś zmusić. Z rozmyślań obudziło mnie wychodzące już słońce i ludzie, budzący się do pracy jak codzień rano, rutyna, tego też nie chcę. Cała zapłakana wstałam z ławki, i ruszyłam w stronę kamienicy, tym razem przechodząc przed drogę miałam całe zamglone oczy, a auta już zaczynały jeździć,szłam powoli, co mnie to obchodzi? Gdy doszłam pod kamienicę stanełam przed nią, ponieważ wiedziałam to iż Emma i Will do pracy wychodzą o 5:00 patrząc na zegar usytuawany na ścianie jakiegoś budynku zauważyłam, że jest już 4:24 co onzacza, ze na pewno już wstali. Co teraz? gapiłam się na budynek szukając jakiegoś tajnego wejścia, trudno nie będę tu stała, wchodzę. Nacisnełam klamkę i szybko doszłam do drzwi naszego mieszkania, otworzyłam je, a moim oczom ukazała się przerażona Emma, która rzuciła się na mnie i przytuliła z całej siły jaką miała. Wyrwałam się delikatnie z uścisku, wtedy przyszedł Will i Alex? zwariował, normalni nastolatkowie śpią o tej porze. Gdy mnie zobaczył, na głos powiedział: - to chyba mogę iść już spać, żyje, oddycha, nic jej nie jest, no Amanda u nas w domu nie wychodzi się na poranne spacery, bez słowa. i poszedł, zgaduję że do swojego pokoju. Will popatrzył na mnie z grymasem na twarzy po czym zwórił się do mnie: -Nie możesz nam tego robić, wiesz jak się martwiliśmy? gdzie byłaś?- powiedział zmęczonym głosem
- w parku, siedziałam tam od 2:00 w nocy, mogę już iść do siebie?- chyba to było pierwsze dłuższe zdanie jakie wypowiedziałam, od czasu przybycia tutaj, nie wiem co się ze mną stało, po prostu widząc ich zatroskane miny uznałam, że muszę dać im odpowiedź. Nie sądzę, aby naprawdę ich to obchodziło, nikogo od śmierci babci nie obchodziłam, więc czemu ich miałam nagle zacząć. Staliśmy jak idioci w tym przedpokoju, oni mogą zosać ja nie bo nogi mnie już bolą, szybko zawiesiłam torebkę na miejsce, wyciągnełam z niej telefon i słuchawki, po czym udałam się na górę. Gdy weszłam do pokoju, zauważyłam otwartą szafę, a zamykałam ją, pewnie sprawdzali czy nie uciekłam. Nie zastanawiając się nad tym długo, zamknełam ją po czym pościeliłam łóżko. Położyłam się, wpiełam słuchawki do telefonu i włożyłam do uszu, następnie włączyłam ulubioną playlistę, i nie wiedząc czemu zasnełam. Obudził mnie jakiś hałas na dole, szybko się otrząsnełam, zerknełam na zegar 11:00, dzień czas zacząć. Zasnełam w ubraniach, troche to niewygodne, wyłączylam muzykę, wyjmując przy tym słuchawki i kładąc wszytsko obok na szafce nocnej, wyszłam na korytarz. Alex chyba spał, i co on sobie wyobraża, przecież Max to dziecko może coś sobie zrobić, powoli wczuwam się w role starszej siostry, zeszłam po schodach i udałam się od razu do kuchni w której max robił wieżę z krzeseł aby dostać się do najwyzszej półki, szybko tam podbiełam i ściągłam go z niestabilnej budowli mówiąc, przy tym:-co ty wyrabiasz  młody, mogłeś mnie zawołać, co chcesz z tej szafki?- powiedziałam odkładając krzesła na swoje miejsce, Max ze skwaszoną miną odpowiedział:-spałaś, nie chciałem cię budzić, a Alex by mnie zabił gdybym wszedł do jego pokoju, więc zszedłem sobie sam wkońcu mam 8 lat nie jestem młody i chcę stamtąd płatki kukurydziane.- odpowiedział, stawiając nacisk na słowo "młody". Szybko wyciągnełam płatki i wsypałam do wcześniej przygotowanej miski, po czym nalałam mleka, które wyjełam z lodówki, w tym czasie chłopczyk usadowił się przy blacie i obserwował każdy mój ruch -podano do stołu- powiedziałam a następnie położyłam mu przed nosem miskę pełną jedzenia -dziękuję- odpowiedział, po czym zaczął zajadać, uśmiechnełam się.No i co teraz? Nie mam co robić, przecież nie znam miasta, a w domu siedzieć nie chcę, nie znam tu nikogo, chyba jestem skazana na towarzystwo tych dwóch. Obróciłam się do wyjścia, gdzie stał Alex obserwujący całą sytuacje, zwrócił się do Maxa gdy ja już wychodziłam po schodach -Jak dostałeś się do płatków, nie mów, że wieżę robiłeś-. Max odpowiedział z entuzjazmem: - robiłem, ale Amanda mnie z niej zdjeła, poukładała krzesła i zrobiła mi przepyszne płatki!-. uśmiechnełam się słysząc te słowa, nie wiem o czym rozmawiali dalej ponieważ weszłam już do swojego pokoju. Stoję na środku i co teraz? zauważyłam, że posiadam szeroki parapet, bez chwili namysłu usadowiłam się na nim, zauważając, że jestem okno w okno z czimś pokojem, chyba będę musiała zasuwać rolety, wkońcu nie wiem kto tam ma pokój. W momencie gdy chciałam przyjżeć się, pomieszczeniu znajdującemu się przed moimi oczami, do mojego pokoju wszedł mój starszy przyrodni brat, z obojętną miną powiedział .- zbieraj się, mam ci dzisiaj pokazać mniej więcej, miasto, czekam na dole-. już otwierałam usta aby powiedzieć mu, że nie mam najmniejszej ochoty na zwiedzanie, a jak będę miała to sobie sama dam radę, niestety wyszedł, zamykając za soba drzwi. Co mam teraz zrobić? iść, nie chce, ale siedzieć w domu tez nie będę. Wstałam powoli, podeszłam do łóżka, biorąc telefon ze słuchawki i leniwym krokiem, wyszłam z pokoju zamykając delikatnie za sobą drzwi a następnie schodząc, po schodach. Gdy zeszłam, moim oczom ukazała się dwójka chłopaków, moich przyrodnich braci, przeszłam, koło nich obojętnie, zdjełam torbę z wieszaka, wrzuciłam do niej wcześniej zabrane rzeczy, po czym obróciłam się, wdząc ich gapiących się na mnie powiedziałam .- idziemy? czy moze wolicie stać i przyglądać się każdemu mojemu ruchowi?-. nie usłyszałam odpowiedzi, więc wyszłam sama, na zewnątrz było cieplej niż wcześniej, czego można się spodziewać była 2:00 nad ranem. Usłyszałam zamykające się drzwi, chłopcy podeszli do mnie, Alex powiedział .- najpierw odprowadzimy Maxa do kolegi a potem, pokarzę ci najważniejsze miejsca-. Skinełam głowa i ruszyłam za nimi, powolnym krokiem. Nie obchodziło mnie to o czym rozmawiają, rozglądałam się dookoła, nic ciekawego, Londyn jest piękny, szary ponury tak to moje miasto, ale nie ciekawią mnie jego zabytki, ani nic tym podobnego. nawet nie zauważyłam kiedy Alex odprowadził Maxa do mieszkania jego przyjaciela i przyszedł do mnie zadając mi pytanie .- To gdzie chcesz iść?-. serio. skad mam wiedzieć.
wzruszyłam ramionami zwracając się do niego .- nie wiem czy wiesz, ale byłam w Londynie raz w życiu i to przejazdem, skąd mogę wiedzieć gdzie chce iść? szczerze? najchętniej nie szłabym nigdzie, ale siedzenie w domu tez mi nie odpowiada, więc ty prowadź ja pójdę tam gdzie chcesz-. No  i ruszyliśmy, bez słowa, przed siebie.
______________________

@97qrier

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz