piątek, 18 lipca 2014

Chapter 1

Chapter 1
"Two Different worlds"


Co widzę patrząc w lustro? widzę dziewczynę zaniedbaną, z oczami spuchniętymi od płaczu, ze sztucznym uśmiechem, pozornie szczęśliwą, która bardzo stara się ukryć prawdziwe uczucia, która nie chcę aby ktokolwiek wiedział co naprawdę czuje widzę Amandę Bell, która ma dość życia. To wszysctko mnie przerasta, chciałabym to skończyć, nie mam już nikogo bliskiego, wszystkich straciłam po kolei, najpierw rodzice w tym tragicznym wypadku, w którym ja też brałam udział, miałam 4 lata, jechaliśmy na zakupy spożywcze, jak co sobotę. Mimo iż byłam taka mała, pamiętam ten dzień. Mama jak zawsze śpiewała piosenkę która rozbrzmiewała w radiu, a tata oczywiście mówił jej jak okropną śpiewaczką jest. Dokładnie w momęcie gdy moja rodzicielka chciała zmienić stację w radiu na naszej drodze pojawił się tir, rozpędzony, nie jadący swoim pasem ruchu, wjechał w nas, nawet nie hamował, nie wiem jak wydostałam się z auta które było praktycznie całkowicie zmieżdżone, nie pamiętam, jedyne co wiem to to, że straszliwie płakałam widząc rodziców leżących w kałuży krwi, mimo tego, że nie mogłam nic zrozumieć, czułam, że to koniec, a to wszystko przez jednego pijanego mężczyznę.To ja powinnam tam zginąć nie oni. Nienawidzę siebie za to, że żyję.A teraz? Dokładnie tydzień temu umarła ostatnia osoba, którą obchodziłam, moja babcia zasneła na zawsze, była jedyną osobą której mogłam powiedzieć wszystko, osobą która zawsze umiała mi pomóc w ciężkiej sytuacji, niestety miała juz 93 lata, wiadomą rzeczą było to, iż jej śmierć się zbliża, pogodziłam się z myślą, że nie żyje, była szczęśliwa kiedy umierała wiem to, ona zawsze była szczęśliwa, bez względu na sytuacje, nawet po śmierci dziadka trzymała się bardzo dobrze, nigdy nie przestała się uśmiechać. Teraz, dokładnie za 30minut mam ją pożegnać, zakopać na cmentarzu, gdzie jej ciało rozłoży się w trumie a dusza zazna z pewnością spokoju, ponieważ moja babcia była najlepszym człowiekiem jakim mogła być za życia, zawsze każdemu dawała tyle ciepła. Niestety ja jestem jej przeciwieństwem, przy ludziach szczęśliwa, w czterech ściana wylewam swój ból płacząc całymi nocami.
Chcę zacząć nowe życie, po pogrzebie wyprowadzam się do Londynu, gdzie znajduje się moja rodzina zastępcza, ponoć to mili ludzie, wiem, ze nie zżyję się z nimi, nigdy nie bedę traktować ich jak prawdziwą rodzinę, lecz postaram się być miła, cóż innego mi pozostaje? mam 15 lat nie moge decydować o swoim losie, gdybym mogła zostałabym w tym domu i dbała o niego tak jak robiła to moja babcia, niestety jest to niemżliwe tak jak wspomniałam wcześniej. Dobrze, czas się zbierać, szybko nałożyłam na siebie ubrania które przygotowałam rano, czarną sukienkę i trampki, wiem nie wypada, ale babcia dobrze wiedziała, że nie wytrzymałabym w szpilkach, zawsze mi powtarzała, żebym nie przejmowała się tym, że ludzie się patrzą, ważne zebym ja się dobrze czuła. Gdy już się przygotowałam, wiedziałam, że czas zmierzyć się z rzeczywistością, nacisnełam klamkę drzwi, a te otwarły się skrzypiąc po cichu, przeszłam przez ciemny, pusty korytarz po czym zeszłam ze schodów najdelikatniej jak mogłam, nie chciałam stworzyć żadnego hałasu, chodź nikogo nie było w domu. Nienawidziłam tego irytującego odgłosu gdy naciska się stopą na stopień starych schodów. Moja torba siedziała oparta o ściane w przedpokoju, cały mój dobytek znajduje się w tej malutkiej walizce, nie mam za wiele, nigdy jakoś specjalnie nie dbałam o to aby posiadać wiele rzeczy. No nic, walizkę zostawiam tutaj, ponieważ potem wraz z moją nową rodzinką ją odbierzemy, nie wiem po co oni będą na pogrzebie skoro nawet nie znali mojej babci, nie ważne. Wychodząc z domu wziełam torebkę w której miałam, najpotrzebniejsze rzeczy czyli: telefon, słuchawki, chusteczki higieniczne i tabletki przeciwbólowe, zawsze mam to przy sobie, bez torebki czuję się jak bez głowy czy ręki, założę się, że wiele osób tak ma. Otwarłam drzwi frontowe a słońce od razu poraziło mnie tak mocno, ze musiałam zasłonić oczy ręką, piękna pogoda, dobrze że nie pada, babcia nigdy nie chciałaby żeby ludzie żegnali ją w deszczu, spojrzałam przed siebie i co zobaczyłam? nic innego jak panią smith , która czekała na mnie. Pani Smith była najlepszą przyjaciółką mojej babci, znały się od dzieciństwa, wszędzie razem wychodziły, nigdy się nie rozstawały. To była piękna przyjaźń. Staruszka, uśmiechneła się na mój widok i uniosła radośnie rękę machając mi, na przywitanie, była ubrana na czarno w piękną sukienkę i sandały, podeszłam do niej witając się, za to ona widząc moją niezadbaną, skuchniętą od płaczu twarz z grymasem na twarzy powiedziała:
-no kochanieńka, nie smuć sie twoja babcia dopiero teraz zaczeła prawdziwe życie- uśmiechnełam się na te słowa, ona cieszyła się, z tego iż moja babcia wreszcie zaznała spokoju, wziełam szczęśliwą staruszkę pod rękę i ruszyłyśmy razem na pogrzeb mojej najukochańszej babci. Idąc drogą Pani Smith opowiadała mi masę zabawnych wspomnień które posiadała ze swoja przyjaciółką, zaskakujące jest to jak dobrze się znały, ale cóż można powiedzieć o przyjaźni która trwała około 90 lat? Gdy dotarłyśmy do koscioła punktualnie na godzinę 14:00 usiadłam w pierwszej ławce, najbliżej ołtarza, przed którym znajdował sie grób mojej babci, ona tam leżała, a raczej już nie ona tylko jej ciało,a dusza odpoczywa po tych 93 latach ciężkiego życia. Kazanie było piekne jak nigdy, a na samą msze przyszło tyle ludzi, kosciół pękał w szwach, tak moja babunia była najukochańszą i najbardziej znaną osoba w naszym miasteczku.Po mszy, gdy szliśmy, tą krótką drogą na cmentarz, zachciało mi się plakać, mimo tego, ze wiem to iż moja babcia jest teraz szczęśliwa, straszliwie mi jej brakuje, była jedyna w swoim rodzaju, nikogo poza nią nie miałam, nie przyjaźniłam się z ludźmi ze szkoły jak dla mnie byli nic nie wartymi gówniarzami, którzy myślą, ze mogą wszytsko a tak naprawdę nie mogą nic, moja kochana babunia odeszła na zawsze i nikt nie zapełni tej pustki w moim sercu która właśnie teraz tak boleśnie mi się ukazała. Płakałam calą uroczystość na cmentarzu, nie byłam jedyna prawie każdy nie mógł powstrzymać łez.Gdy wszystko się skończyło i każdy powoli oddalał się do domu ja chciałam zostać na chwilę sama, lecz gdy już byłam pewna że mogę spokojnie usiąść, pomodlić się, "porozmawiać" z babcią, podszedł do mnie wysoki mężczyzna w garniturze, brunet nie przyglądałam mu się zbyt dobrze bo zaraz po tym jak go zauważyłam, zobaczyłam, że za nim stoi młoda kobieta wraz z dwójką synów, Mężczyzna po krótkim czasie oczekiwania na to aż na niego spojrzę powiedział:-Jestem Will Samels od dziś jestem twoim opiekunem prawnym, a to jest moja rodzina-. odsunął się na bok ukazując mi w całej okazałości moją nową rodzinkę, dowiedziałam się, ze starszy syn ma na imię Alex, młodszy Matt a żona Willa ma na imię Emma. Wydają się być mili. Po zapoznaniu spytałam czy mogę zostać jeszcze na chwilę, niestety musieliśmy jechać bo inaczej wszystkie drogi będą zakorkowane. Pomodliłam się krótko i pojechaliśmy do domu po moją walizkę.
Nie chciałam jak na razie nawiązywać zbyt bliskich kontaków z tą rodziną, ale oni ciagle zadawili pytania, na które nie miałam ochoty odpowiadać więc siedziałam cicho patrząc w szybę. Nigdy nie miałam rodzeństwa i boję się, ze to nie wypali bo nie potrafie porozumiewać się z rówieśnikami, Matt jest ode mnie młodszy o 7 lat za to Alex jest starszy o 2 lata, ciężko będzie, bo ja nigdy nie potrafie się dogadać z chłopakami, zwłaszcza starszymi, na pewno ma kolegów co będzie irytujące, lubię spokój a wątpię żebym z dwójką braci go zaznała. Gdy dojechaliśmy, szybko zabrałam walizkę i zamknełam drzwi na klucz po czym zostawiłam go pod wycieraczką tak jak prosiła mnie o to pani która miała sprzedać ten dom. Will pomógł mi włożyć walizkę do bagażnika po czym wsiadłam do auta i udaliśmy sie w daleką podróż do Londynu, gdzie miałam zacząć wszystko od nowa.

_________________

@97qrier 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz