Chapter 4
Gdy się obudziłam, mój telefon leżał na mojej twarzy, pewnie zasnęłam wgapiając się w tego smsa, jest godzina 10:01, jakim cudem tak długo spałam? nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, więc szybkim ruchem wstałam z łóżka i udałam się w stronę łazienki, telefon zostawiając po drodze na biurku. Umyłam zęby, przeczesałam włosy, i stoję, wgapiam się w lustro, nie chcę tak wyglądać, nie chcę wiecznie wyglądać jak 7 nieszczęść, nienawidzę tego wiecznego zmęczenia, wiecznie podkrążonych oczu. Ale co mam zrobić? nic na to nie poradzę, wyglądam jak wyglądam i chyba będę wyglądać już tak na zawsze.
Wyszłam z łazienki, podeszłam do szafy i teraz najtrudniejsze w co się ubrać? widzę, że dziś jest strasznie gorąco, szczerze? nienawidzę takich dni, w końcu się zdecydowałam, wybrałam czarną spódniczkę i do tego zwykły szary top, który włożyłam do spódnicy założyłam skarpetki, a na nie czarne conversy i wyszłam z pokoju, w sumie sama nie wiem po co.
Ah no oczywiście zapomniałam opieprzyć Alexa za do, że dał Charliemu mój numer.
Szybkim krokiem podeszłam do drzwi jego pokoju i bez zastanowienia je otwarłam, mój starszy braciszek słodko spał, byłam tak wściekła, że nie obchodziło mnie to, że go obudzę, ściągnęłam z niego kołdrę,po czym wyjęłam poduszki spod jego głowy
-zwariowałaś?! śpię! co ty robisz? -jego mina była strasznie zabawna, wyglądał jak obrażony mały chłopiec.
-ja zwariowałam? tak, to oczywiste, to ja rozdaję twój numer telefonu pierwszej lepszej napotkanej na ulicy osobie! -powiedziałam wymachując rękami, sama nie wiem po co, to nie ma sensu
-i tylko dlatego przyszłaś tu i mnie obudziłaś? bo dałem Charliemu twój numer? -powiedział mierząc mnie wściekłym wzrokiem
-nic złego by w tym nie było, gdyby twój kolega nie wypisywał do mnie i nie zapraszał na randkę- skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej, oczekując odpowiedzi
-co ci poradzę, po to chciał numer, Charlie jest spoko nie rozumiem twojego problemu, a teraz daj mi spać- odpowiedział odwracając się do mnie tyłem, rzuciłam w niego poduszką i wyszłam trzaskając drzwiami.
Czemu oni nic nie rozumieją, czemu dla nich wszystko jest takie łatwe? nie chcę mieć chłopaka, miałam jednego i nieźle się na tym przejechałam, nigdy więcej. Bez zastanowienia, szybko wbiegłam do pokoju wzięłam telefon i torebkę, zbiegłam po schodach i nie mówiąc nic nikomu wyszłam, nie mam ochoty teraz z nimi siedzieć. Gdzie mam iść? do parku znowu? no chyba tylko to mi zostało, ale nie idę do tego ukrytego miejsca, po prostu usiądę na ławce.
Gdy już znalazłam się w parku, usiadłam, znalazłam wolne miejsce w cieniu, i co teraz? co mam robić? chcę wrócić do mojego starego domu, chcę tam po protu wrócić i wypłakać się w ramionach babci, nie mogę, czemu? dom pewnie jest już sprzedany, a najważniejszy problem to to, że babci nie ma. Tutaj nie mam się komu wygadać, nikogo nie znam, co mam może iść do Emmy lub Willa i im wszystko opowiedzieć, co czuję? ja ich prawie nie znam i nie za bardzo chcę poznawać. Podczas gdy ja tak siedziałam zapłakana na tej ławce, nawet nie zauważyłam, że ktoś się dosiadł
-i co tam? myślałem, że następnym razem gdy cię spotkam nie będziesz wyglądała tragicznie a tutaj takie zaskoczenie -szybko odwróciłam twarz w stronę nieznajomego, przetarłam oczy i kogo zobaczyłam? tego chłopaka w którego wpadłam wczoraj.
-możesz mi powiedzieć czego ode mnie chcesz? śledzisz mnie czy coś? kim ty w ogóle jesteś? po prostu się odwal-powiedziałam oburzona, no bo przepraszam bardzo ale czemu on za mną łazi? już wstawałam z ławki kiedy poczułam, że ktoś chwycił mnie za łokieć.
-usiądź, jestem Brandon, mam 19 lat i mieszkam w Londynie, gdy wczoraj spacerowałem po parku, wpadła we mnie zapłakana dziewczyna, tyle wiem, dzisiaj zupełnie przypadkiem znów cie spotkałem, uwierz mi nie było to zamierzone. Dlaczego się dosiadłem? bo zainteresowałaś mnie swoją osobą. -powiedział, patrząc mi prosto w oczy, i co mam odpowiedzieć, jestem zła, nie mam siły, usiadłam znowu na ławce, z rękoma skrzyżowanymi na klatce piersiowej.
- no to teraz powiedz mi skąd masz mój numer? - zapytałam, bo szczerze no kurde skąd mógł go mieć? nie wygląda na znajomego Alexa. Chłopak się tylko lekko uśmiechnął.
-tajemnica, teraz ty mi powiedz coś o sobie -powiedział jak gdyby nigdy nic, super, normalnie jakiś psychopata mnie prześladuje, skaczę z radości
-nie mam najmniejszej ochoty mówić ci czegokolwiek o sobie, nawet cie nie znam-odpowiedziałam, niech on sobie już idzie, błagam.
-wiem o tobie tyle, że jesteś Amanda Steele, no i mam twój numer, a chcę wiedzieć więcej na przykład, ile masz lat i skąd się tu przeprowadziłaś-a ja oniemiałam skąd on wiedział, że się przeprowadziłam? i co mam mu teraz tak po prostu wszystko opowiedzieć?
-mam 16 lat i przeprowadziłam się z daleka a teraz żegnaj Brandon- rzuciłam w jego stronę i szybkim krokiem zaczęłam się oddalać
-Amanda zaczekaj! przecież nic ci nie zrobię!- krzyczał, matko niech się odczepi. obróciłam się i stanęłam patrząc jak on do mnie podchodzi
- wiem że to dziwne, ale dzisiaj kiedy cię zobaczyłem, wyglądałaś na dziewczynę która nie ma najmniejszej ochoty być na tym świecie, a ja mimo tego, że cię nie znam, nie chciałbym byś coś sobie zrobiła i chciałbym odgonić od ciebie te wszystkie złe myśli które zgaduje że masz, bo co cie spotykam jesteś cała zapłakana - nie wiem, nie mam zielonego pojęcia czemu, nie znam go, po prostu pustka w moim sercu nagle dała o sobie znać i się rozpłakałam, na środku drogi przed obcym chłopakiem, a on? on mnie przytulił, po prostu, nie odepchnęłam go, nie uciekłam, ktoś mnie w końcu przytulił.
-nie wiem czemu płaczesz, ale nie rób tego chodź ze mną, usiądźmy ja ci powiem wszystko o sobie, a ty mi powiesz co tylko zechcesz okej? -przytaknęłam skinieniem głowy i wróciliśmy na ławkę, nie wiem czemu, ale czułam, że mogę mu zaufać.
- więc co mam ci powiedzieć? jak wiesz jestem Brandon, 19 lat, mieszkam tu sam moi rodzice wyjechali, przesyłają mi pieniądze i tak dalej, nie wiem co mam ci powiedzieć, bo niczym ciekawym w życiu się nie zajmuję. -powiedział jakby jednym tchem, i co teraz, czuję się strasznie niekomfortowo.
- no ale co ja mam ci o sobie opowiedzieć? moje życie nie jest w najmniejszym stopniu ciekawe, mam 16 lat, gdy miałam 4 lata moi rodzice zginęli w wypadku, z którego ja wyszłam bez najmniejszego zadrapania, pare tygodni temu umarła moja babcia, nie mam przyjaciół, nie mam nikogo, przeprowadziłam się tutaj bo w tym miejscu mieszka moja rodzina zastępcza, co ci mam jeszcze powiedzieć? -popatrzyłam na niego, a on na mnie, to takie dziwne uczucie, właśnie opowiedziałam całe swoje życie jednemu nieznajomemu chłopakowi. Chce już stąd iść. Nie chcę tutaj bezczynnie siedzieć.
-muszę iść do domu, moi niby rodzice będą się martwić, więc pa - już wstawałam gdy on wręczył mi do ręki karteczkę
-tutaj jest mój numer napisz, gdy będziesz chciała porozmawiać, nie myśl, że dam ci spokój- powiedział, a ja odeszłam, w sumie to Will z Emmą nie mają się jak martwić bo nie wiedzą o tym, że mnie nie ma są w pracy, ale właśnie która jest godzina?! pośpiesznie wyciągnęłam telefon z torby, i odblokowałam go aby sprawdzić, 18? już?! jakim cudem? 5 nieodebranych połączeń i 6 wiadomości błagam nie, wszystkie telefony były od Willa i Emmy, więc je szybko skasowałam, i połączyłam się z Willem, który odebrał natychmiast:
-gdzie jesteś Amando wracaj do domu! -powiedział zdenerwowanym tonem
-jestem w parku, trochę się zasiedziałam, już wracam
-przestań nam to robić, ciągle wychodzisz z domu bez słowa, będziemy musieli dać ci szlaban, nie może tak być -chyba się przesłyszałam, zakażą mi wychodzić z domu?! nie będę przecież tam z nimi siedzieć, zwariowali, są wakacje, nie mam zamiaru zanudzić się na śmierć
-skoro po powrocie mam zostać zamknięta, może nie powinnam wracać? -powiedziałam jednym tchem.
-nawet się nie waż! wracaj natychmiast do domu! -krzyczał, ale mnie to nie obchodziło, rozłączyłam się. Co teraz? nie mam gdzie iść. Musze się stąd szybko ulotnić bo przecież będą mnie szukać, a jak będę stała na środku parku to mnie bez problemu znajdą. Odwróciłam się, chłopaka już nie było, więc bez zastanowienia szybko pobiegłam jak najdalej, gdy wyszłam z parku, skręciłam w pierwszą lepszą drogę, w sumie teraz nie wiem gdzie jestem, Alex mnie tu nie zaprowadził, więc nie wiem, pójdę prosto, najwyżej się zgubię, nic wielkiego.
Dotarłam, gdzieś nie wiem gdzie, wygląda mi to na lotnisko, wejdę i poczekam, przecież nic się nie stanie jak tam posiedzę. Gdy robiłam już krok do przodu aby zbliżyć się do głównego wejścia, w mojej torebce rozbrzmiał odgłos przychodzącego smsa, niech oni się odczepią to już siódmy sms, wyjęłam iphone'a z torby i szybko sprawdziłam wiadomości, nie były tylko od Willa i Emmy , był jeden od Alexa i Charliego, a najnowszy od Brandona, którego szybko odczytałam.
"czemu nie poszłaś w stronę domu? wiem gdzie znajduje się twój dom bo widziałem jak do niego szłaś, nie ważne, gdzie jesteś?"
to przecież oczywiste, że wiedział gdzie mieszkam on wiedział wszystko
"może dlatego, że nie miałam ochoty do niego wracać, nie wiem chyba na lotnisku czy cokolwiek to jest, poszłam przed siebie jak najdalej od parku i domu"
szybko odpisałam i chyba po 30 sekundach przyszedł następny sms
"jadę po ciebie, robi się późno, może ci się coś stać, nie ruszaj się"
uśmiechnęłam się do siebie, czy on na prawdę myśli, że chcę aby tu przyjeżdżał?
"myślisz, że cie posłucham? nie wpadłeś na to, że może jestem tu bo chcę zostać SAMA a jeżeli nie znasz znaczenia tego słowa to sprawdź w słowniku"
no i super teraz muszę stąd odejść, wszystko znowu się psuje.
Przeszłam przez drogę udając się w stronę ławki, którą przyuważyłam niedaleko, nawet nie mam gdzie spędzić nocy, chcę do domu. Pojedyncze łzy zaczęły spływać po moim policzku, szybko je przetarłam gdy moim oczom ukazało się czarne terenowe BMW, o ruska mafia chce mnie porwać? jak miło. Gdy drzwi się otworzyły, okazało się, ze to nie żadna mafia tylko Brandon.
-po cholerę przyjechałeś, skoro napisałam ci, że chcę być sama? -krzyknęłam na niego
-nie wyglądasz na dziewczynę, która wie gdzie iść, wsiadaj i nie marudź- powiedział z uśmiechem wymalowanym na twarzy, co mam robić? wsiąść i pojechać z nim zapewne w bezpieczne miejsce czy może zostać tu i dalej nie wiedzieć co robić? zdecydowałam się na pierwszą opcję i wsiadłam do samochodu zamykając za sobą drzwi.Usadowiłam się wygodnie, auto ruszyło. już mi wszystko jedno gdzie jedziemy. wyciągnęłam telefon, chcę sprawdzić resztę wiadomości, kliknęłam na "Charlie" natychmiast wyświetliła mi się treść smsa
"Może jednak zmieniłaś zdanie i chcesz się spotkać? mogę cie oprowadzić czy coś, odpisz xx"
niech on przestanie z tym "xx" to irytujące, wystukałam odpowiedź
"wiesz, aktualnie nie mam ochoty na spotykanie się z kimkolwiek, ale jeżeli mnie najdzie to do ciebie napiszę, nie odpisuj:)"
kliknęłam wyślij i poszło, teraz przeczytam smsy od Willa i Emmy informowały tylko o ilości nieodebranych połączeń, za to wiadomość od Alexa mnie zaskoczyła
"Amanda proszę wracaj do domu, przepraszam powinienem się spytać o pozwolenie, czy mogę dać twój numer Charliemu, ale teraz to nie ważne, wiem że to przeze mnie wybiegłaś, wściekłaś się a teraz rodzice się zamartwiają, oni chcą dzwonić na policję, zadzwoń chociaż do mnie"
nie powiem poruszyło mnie to, kątem oka zauważyłam że mój "przyjaciel" jest bardzo zaciekawiony co jest napisane w tym smsie, ale co mnie to obchodzi, niech sobie patrzy.
-muszę do kogoś zadzwonić -rzuciłam, chcę zadzwonić do mojego "braciszka", mam nadzieję, że nie wygada nikomu.
Szybko kliknęłam "połącz" i po paru sygnałach usłyszałam, zdenerwowany głos Alexa
-Jezu Amanda gdzie jesteś, czemu nie odpisujesz, przepraszam za wszystko, wracaj do domu, nie chcę aby coś ci się przeze mnie stało
-nie martw się Alex nic mi nie jest, nie chcę teraz wracać, jestem bezpieczna, może jutro wrócę i nikomu nie mów o tym telefonie okej?
-czemu mam nie mówić wszyscy się zamartwiają! -krzyknął
-nie krzycz proszę cię, po prostu nikomu nie mów, pa - rozłączyłam się nie chce ciągnąć tej rozmowy.
Teraz popatrzyłam na Brandona który przygląda mi się ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy
- no co? -zapytałam
-nic zaraz będziemy, chcę coś wiedzieć czy ty uciekłaś z domu?
-nie, wyszłam i nie wróciłam, to zupełnie coś innego-powiedziałam wgapiając się w szybę
-ale mówiłaś że wracasz do mieszkania, więc czemu tego nie zrobiłaś?
-po prostu mam dość rozumiesz? ja chcę wrócić do mojego prawdziwego domu, nie do jakiegoś mieszkania mojej niby rodzinki, nie chcę z nimi mieszkać ja ich nawet nie znam i nie chcę poznać!- nawet nie zorientowałam się że krzyczę
-dobrze, rozumiem, jesteśmy na miejscu- i to miało mnie uspokoić? nie ważne rozglądnęłam się a moim oczom ukazał się ogromny piękny dom
-sam tu mieszkasz?- zapytałam, ten dom jest zdecydowanie za duży dla jednej osoby
-tak, niestety, wysiadaj i wchodź do środka zapraszam- uśmiechnął się do mnie, nie zaprzeczę miał piękny uśmiech na prawdę, nigdy takiego nie widziałam.
Gdy weszłam do środka dotarło do mnie, że jestem tu sama z chłopakiem którego poznałam pare godzin temu, to nie powinno się zdarzyć, co teraz?
-chodź zaprowadzę cię do pokoju gościnnego tam będziesz spała- powiedział i pociągną mnie za rękę jednocześnie, wyszliśmy po schodach następnie przeszliśmy na koniec korytarza i weszliśmy do jakiegoś pokoju
-tutaj będziesz spała, łazienka jest tam-palcem pokazał mi drzwi- a ja śpię obok, dobranoc- przytulił mnie i wyszedł, nie chciało mi się nic, nawet nie rozglądnęłam się po pokoju, od razu poszłam do łazienki, rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Puściłam wodę, która miała zmyć ze mnie wszystkie problemy.
Po skończonym prysznicu wytarłam się ręcznikiem i założyłam bieliznę. Nie mam w czym spać. Nie ważne będę spać tak jak stoję, więc w samych majtkach i biustonoszu wczołgałam się pod kołdrę ,nie będzie mi zimno noc jest ciepła. Byłam taka zmęczona, że nawet nie zauważyłam kiedy zasnęłam.
__________________________________
wiem, rozdział krótki i nie dopracowany, nie mam siły poprawiać błędów, przepraszam.
Musiałam coś dodać, chociażby byle co, bo obiecałam że będzie w weekend a jest wtorek no i trochę się spóźniłam, ale wszystko się przeciągnęło.
miłego dnia @97qrier
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz